Bajka o pani Basi, która słuchała trawy

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były kolorowe jak cukierki, mieszkała pani Basia. Pani Basia była biologiem – to znaczy, że umiała słuchać tego, co mówią rośliny i zwierzęta.

Kiedy szła do parku, kłaniała się stokrotkom i mówiła: „Dzień dobry, stokrotki! Jak wam się dziś śpi?” A stokrotki kiwały główkami, bo lubiły panią Basię.

Pewnego dnia pani Basia usiadła na ławce i usłyszała cichutki płacz. To mała mrówka siedziała na liściu i ocierała łezki. „Co ci się stało, mrówko?” – zapytała pani Basia.

„Zgubiłam się” – pisnęła mrówka. „Szukałam domu, ale wszystkie ścieżki wyglądają tak samo. A tu już prawie wieczór!” Pani Basia pogłaskała mrówkę po czułkach i powiedziała: „Nie martw się, pomogę ci.”

Pani Basia wyjęła z kieszeni lornetkę i popatrzyła na trawę. Zobaczyła, że jedna ścieżka prowadzi pod wielki dąb, a druga w stronę strumyka. „Którędy lubisz chodzić?” – zapytała mrówkę. „Pod dąb!” – zawołała mrówka.

Razem poszły pod dąb. Tam pani Basia znalazła małe mrowisko, a przy nim stała mama mrówka i machała łapkami. „Dziękuję, pani Basiu!” – powiedziała mrówka i pobiegła do domu.

Pani Basia uśmiechnęła się i wróciła na ławkę. Słońce zachodziło, a ona słuchała, jak trawa szepcze: „Dobranoc, pani Basiu.” A ona odpowiadała: „Dobranoc, trawo.”

Wieczorem pani Basia wróciła do swojego ciepłego domku. Usiadła w fotelu, zamknęła oczy i pomyślała: „Jaki piękny był ten dzień.” A potem zasnęła, a przez okno wpadały gwiazdy i cicho mrugały do niej: „Dobranoc, biologu.”