Traktor Tadek i gwiazdka z pszenicy

— Bajka do czytania —

Na skraju wielkiego, złotego pola pszenicy stał mały czerwony traktor o imieniu Tadek. Miał okrągłe, błyszczące reflektory i opony pełne kurzu z poprzednich przejazdów. Każdego ranka patrzył z podziwem na wielkie traktory, które orały ziemię i siały ziarno, a wieczorem wracał do swojej szopy marząc, że kiedyś też będzie taki ważny.

Pewnego dnia starszy traktor Stefan powiedział: „Tadek, jutro rano wyruszamy na pole. Będziesz musiał pomóc przewieźć snopki pszenicy”. Tadek aż podskoczył z radości, ale zaraz się zmartwił: „A czy dam radę? Jestem taki mały, a snopki są takie duże!”. Stefan uśmiechnął się: „Nie chodzi o wielkość, tylko o wytrwałość. Zobaczysz.”

Następnego dnia o świcie Tadek wyjechał na pole. Słońce wschodziło, a na kłosach pszenicy błyszczała rosa. Tadek podjechał do pierwszego snopka, ale ten był tak ciężki, że Tadek ani drgnął. Próbował raz, drugi, trzeci – nic. Z opuszczonymi reflektorami stanął z boku, myśląc, że jest za słaby.

Wtedy przybiegła mała myszka Pola. „Tadek, dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytała. „Bo nie mogę udźwignąć snopka” – odpowiedział. Pola rozejrzała się i powiedziała: „A może spróbujesz podjechać z drugiej strony? Tam jest mniej grudek ziemi”. Tadek posłuchał, podjechał z boku i delikatnie pchnął – snopek lekko się przesunął.

Z każdą próbą Tadek nabierał pewności. Zaczepił się do snopka, wziął głęboki oddech (a raczej wciągnął powietrze przez chłodnicę) i pociągnął. Snopek ruszył! Tadek jechał powoli, ale systematycznie, aż dowiózł go na skraj pola. Inne traktory zobaczyły to i zawarczały z uznania.

Po całym dniu pracy Tadek był bardzo zmęczony, ale też bardzo szczęśliwy. Zrozumiał, że każdy, nawet mały traktor, może zrobić wielką rzecz, jeśli tylko nie poddaje się za szybko. Stefan pogłaskał go po masce: „Dobra robota, Tadziu. Jutro znów razem wyjedziemy”.

Gdy zapadł zmrok, Tadek wjechał do szopy. Przez okienko widział migoczące na niebie gwiazdy. Pola przyszła powiedzieć dobranoc: „Śpij dobrze, Tadku. Jutro znów będziesz pomagał”. Tadek zamrugał reflektorami i szepnął: „Dobranoc, Polu. Dobranoc, świecie”.

W szopie zapanowała cisza, tylko gdzieś z daleka słychać było cichy szum wiatru. Tadek zamknął swoje światła i zasnął spokojnie, marząc o złocistych polach i przyjaciołach, którzy zawsze służą radą. A nad nim świeciły gwiazdy, układając się w uśmiech.