Traktorek Franek i tajemnicze nasionka

— Bajka do czytania —

Za wielkim polem, tuż obok lasu, stał mały czerwony traktorek o imieniu Franek. Franek miał okrągłe, błyszczące oczy i miękką, gumową oponę, którą lubił podskakiwać na nierównościach. Każdego ranka budził się z pierwszym promieniem słońca i wyruszał na pole, by pomagać panu Jankowi w pracy. Ale dziś czekało go coś wyjątkowego.

Pan Janek przyniósł małe, brązowe nasionka. „Franek – powiedział – te nasionka to tajemnica. Jeśli je posiejemy i będziemy podlewać, wyrosną z nich piękne kwiaty.” Franek spojrzał na nasionka z niedowierzaniem. „Z takich małych rzeczy wyrosną kwiaty? – zapytał. – Jak to możliwe?” Pan Janek uśmiechnął się i poklepał Franka po masce. „Zobaczysz sam.”

Franek ostrożnie jechał za panem Jankiem, który sypał nasionka w równe rządki. Każde nasionko lądowało w ciepłej ziemi. Franek czuł, jak koła delikatnie ugniatają glebę, by nasionka miały wygodnie. „Teraz musimy czekać – powiedział pan Janek. – I podlewać.”

Następnego dnia Franek obudził się wcześnie i popędził na pole. Nic się nie zmieniło. Ziemia była gładka, ale żadnych kwiatów. „Może coś poszło nie tak?” – martwił się Franek. Podjechał do pana Janka i zatrąbił lekko. „Cierpliwości, Franek – odparł pan Janek. – Kwiaty potrzebują czasu, słońca i wody.”

Franek postanowił zostać ogrodnikiem. Każdego dnia jeździł wzdłuż rządków, sprawdzając, czy ziemia jest wilgotna. Gdy słońce mocno grzało, podjeżdżał do kranu, by napełnić małą beczkę i delikatnie pokropić pole. Czasem siadał na skraju i patrzył, jak chmury płyną po niebie.

Pewnego poranka, gdy Franek przecierał swoje okrągłe oczy, zobaczył coś zielonego. Z ziemi wystawały malutkie listki! Były takie drobne, że ledwo je widać. Franek z radości zatrąbił głośno: „Tututu! Rosną!” Pan Janek przyszedł i uśmiechnął się szeroko. „To dopiero początek.”

Dni mijały, a zielone listki rosły coraz wyżej. Pewnego dnia pojawiły się pąki, a potem – wielkie, kolorowe kwiaty: czerwone, żółte, niebieskie i fioletowe. Franek jeździł między nimi, a kwiaty kiwały się na wietrze, jakby mu dziękowały. „Zrobiłeś coś pięknego – powiedział pan Janek. – Z małych nasionek wyrosła wielka radość.”

Wieczorem, gdy słońce chowało się za lasem, Franek stanął na środku kwiecistego pola. Czuł się zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział, że gdy się czeka i dba o innych, nawet o małe nasionka, można sprawić, by świat stał się bardziej kolorowy. Zamknął swoje okrągłe oczy, a wokół niego tańczyły gwiazdy i cicho szumiały kwiaty. Dobranoc, Franku.

Traktorek z uśmiechem na masce zasnął, marząc o tym, jak jutro znów będzie mógł podlewać swoje kwiaty. A w oddali, nad polem, świeciła jedna mała, jasna gwiazdka – ta, która spełnia marzenia ogrodników.