Traktor Tadzik i Złoty Kłos

— Bajka do czytania —

Na wielkim, zielonym polu, tuż obok lasu, mieszkał mały, czerwony traktor o imieniu Tadzik. Tadzik miał okrągłe, błyszczące oczy i gumowe opony, które tupotały wesoło po polnej drodze. Każdego ranka budził się z pierwszym promykiem słońca i od razu sprawdzał, czy jego silnik pracuje równo: „wrr, wrr, wrr” – nucił zadowolony.

Tadzik bardzo chciał być taki jak duże traktory z sąsiedztwa. One potrafiły ciągnąć ciężkie przyczepy pełne siana i orać twardą ziemię. Tadzik był jeszcze mały i mógł wozić tylko lekkie koszyki z jabłkami. Często wzdychał: „Kiedy ja będę duży i silny?”.

Pewnego dnia na polu pojawił się wielki, żółty kombajn o imieniu Złoty. Złoty był dumny i głośny, a jego silnik huczał jak burza. „Ustąp mi drogi, mały Tadziku!” – zawołał. Tadzik posłusznie zjechał na bok, ale zrobiło mu się smutno. Czuł się mały i niepotrzebny.

Nagle usłyszał cichutki płacz. To mały kłos pszenicy, Złoty Kłos, który zgubił się na skraju pola. „Nie mogę wrócić do mamy, bo jestem za słaby, by iść pod wiatr” – szlochał. Tadzik spojrzał na niego i powiedział: „Nie martw się, pomogę ci. Wsiadaj na moją przyczepkę!”.

Tadzik ostrożnie podjechał pod kłos, a ten wskoczył na przyczepkę. Silnik Tadzika zamruczał cichutko: „wrr, wrr”. Ruszyli powoli przez pole. Po drodze spotkali myszkę, która niosła wielkie ziarno słonecznika. „Pomóżcie, proszę, jestem zmęczona!” – pisnęła. Tadzik zatrzymał się i zaprosił myszkę do przyczepki.

Jechali dalej, aż zobaczyli ptaszka ze złamanym skrzydłem. „Nie mogę dolecieć do gniazda” – zaćwierkał. Tadzik znów się zatrzymał. „Wskakuj, zmieścimy się!” – powiedział. Przyczepka była już pełna, ale Tadzik czuł się dziwnie lekko. Jego silnik pracował równo i radośnie.

Gdy dotarli na drugi koniec pola, Złoty Kłos zobaczył swoją mamę. Myszka wbiegła do norki, a ptaszek podleciał do gniazda. Wszyscy dziękowali Tadzikowi. Nagle zza pagórka wyjechał Złoty kombajn. „Jak ty to zrobiłeś, mały traktorze? Ja bym nie zmieścił tylu przyjaciół!” – zdziwił się.

Tadzik uśmiechnął się szeroko. „Nie trzeba być największym, żeby być pomocnym. Czasem mały silnik i dobre serce wystarczą”. Złoty kombajn spuścił wzrok i odjechał w zamyśleniu. A Tadzik, zmęczony, ale szczęśliwy, wrócił do swojej stodoły.

Wieczorem, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Tadzik zamknął oczy. Jego silnik cichutko mruczał: „wrr, wrr, wrr”. Wokół unosił się zapach siana i ciepłego mleka. Tadzik wiedział, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc. I zasnął spokojnie, otulony ciszą nocy.