Bajka o małym traktorze, który chciał być koparką

— Bajka do czytania —

W małej, wesołej wiosce Maszynkowo, na skraju zielonego pola, mieszkał mały traktor o imieniu Trawiak. Miał czerwone błotniki i okrągłe, przyjazne reflektory. Każdego ranka wstawał z pianiem koguta i z dumą orał pole, siał ziarno i woził bele siana. Ale w głębi serca Trawiak czuł, że to nie do końca jest to, co chciałby robić.

Pewnego dnia, gdy Trawiak wracał z pola, zobaczył wielką, żółtą koparkę o imieniu Kopa. Kopa swoją potężną łyżką z łatwością podnosiła ogromne kamienie i kopała głębokie doły. Trawiak patrzył z zachwytem i westchnął: „Och, jaka ona jest silna! Ja też chcę być taki ważny i potężny!”.

Od tamtej pory Trawiak co wieczór marzył o tym, by stać się koparką. Próbował nawet naśladować Kopę – podjeżdżał pod stertę piasku i usiłował ją podnieść swoimi małymi widełkami, ale piasek rozsypywał się na wszystkie strony. Inne maszyny w wiosce zaczęły się z niego śmiać. „Trawiaku, ty jesteś traktorem, a nie koparką!” – mówiły.

Zasmucony Trawiak pojechał na łąkę, gdzie stała stara, mądra wywrotka o imieniu Berta. Berta miała siwe, porysowane boki i dużo doświadczenia. „Dlaczego jesteś taki smutny, mały?” – zapytała. Trawiak opowiedział jej o swoim marzeniu. Berta uśmiechnęła się i powiedziała: „Każdy z nas ma swoją rolę. Ty jesteś doskonały w tym, co robisz. Pomyśl, kto by zasiał ziarno, gdyby nie traktory?”.

Trawiak zastanowił się. Przypomniał sobie, jak zeszłej wiosny jego praca sprawiła, że na polu wyrosły złociste kłosy pszenicy. Pamiętał radość rolnika i ptaki, które przylatywały dziobać ziarno. „Może jednak nie jestem taki mało ważny?” – pomyślał. Postanowił porozmawiać z Kopą.

Kopa właśnie kończyła kopać dół pod fundamenty nowego domu. Gdy zobaczyła Trawiaka, opuściła łyżkę i przywitała go serdecznie. „Słyszałam, że chcesz być taki jak ja” – powiedziała. „Ale wiesz, ja też czasem zazdroszczę tobie. Ty możesz jeździć po miękkiej ziemi i siać nasiona, a ja tylko kopię twarde doły. Bez ciebie nie byłoby jedzenia dla wszystkich!”.

Trawiak poczuł, jak ciepło rozlewa się w jego silniku. Zrozumiał, że każda maszyna w Maszynkowie jest ważna na swój sposób. Od tego dnia z nową energią orał pole, a wieczorami opowiadał innym traktorom, jak wspaniale jest być sobą. Kopa i Trawiak zostali najlepszymi przyjaciółmi i często pomagali sobie nawzajem.

Gdy zapadł zmrok, Trawiak wrócił do swojej szopy. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a on zamknął swoje reflektory. Czuł się spełniony i szczęśliwy. Wiedział, że jutro znów będzie robił to, co kocha – siał ziarno i dbał o pole. I tak, z uśmiechem na chłodnicy, zasnął spokojnie, słuchając szumu wiatru i dalekiego pomruku koparki, która też kończyła swój dzień.