Bajka o harfie, która uczyła gwiazdy śpiewać

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym pokoiku, na półce obok pluszowego misia, mieszkała Leosia – mała, złota harfa. Leosia miała siedem strun: czerwoną, pomarańczową, żółtą, zieloną, niebieską, granatową i fioletową.

Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Leosia wzdychała cichutko. Bardzo chciała zagrać piękną melodię, ale bała się, że jej dźwięki są zbyt ciche i nikt ich nie usłyszy. Aż pewnej nocy do jej okna zapukał promień księżyca.

„Czemu jesteś smutna, mała harfo?” – zapytał srebrny blask. Leosia odpowiedziała: „Chciałabym grać, ale boję się, że moje dźwięki nie są dość głośne.” Księżyc uśmiechnął się ciepło: „Spróbuj dotknąć swoich strun, a zobaczysz, co się stanie.”

Leosia delikatnie musnęła czerwoną strunę. Zamiast dźwięku, z struny wyskoczyło małe, czerwone światełko, które poleciało w stronę nieba. „To promyk muzyki!” – zawołała zdziwiona. Spróbowała pomarańczowej – i znów pomarańczowy promyk poleciał w górę.

Tak Leosia grała dalej: żółta struna zamieniła się w żółty promień, zielona w zielony, niebieska w niebieski, granatowa w granatowy, a fioletowa w fioletowy. Wkrótce nad pokoikiem unosiła się tęcza świetlistych nici, które tańczyły w rytm wyobrażonej melodii.

Zauważyły to gwiazdy na niebie. Zaczęły mrugać radośnie, a każdy mrugnięcie wydawało dźwięk: ding, dong, ding, dong! Leosia grała dalej, a gwiazdy odpowiadały. Całe niebo wypełniła cicha, spokojna muzyka – najpiękniejsza kołysanka, jaką kiedykolwiek słyszano.

W lesie zwierzęta przystanęły i nasłuchiwały. Sowy zamknęły oczy, zające usiadły cichutko, a niedźwiedź przestał sapać. Wszystkie usłyszały, że nawet najmniejszy dźwięk może być wielkim prezentem dla świata.

W końcu Leosia zagrała ostatni, cichutki akord. Promienie zgasły, gwiazdy przestały mrugać, a księżyc pogłaskał Leosię po strunach. „Jutro też zagramy” – szepnął. Leosia uśmiechnęła się i zasnęła spokojnie, marząc o muzyce, która łączy niebo z ziemią.