Bajka o Kredkowym Przyjacielu

— Bajka do czytania —

W małym, drewnianym domku na wzgórzu mieszkał chłopiec o imieniu Franek. W jego pokoju, na półce, stało pudełko pełne kredek. Jedna z nich, Ola, była wyjątkowa – nie tylko rysowała, ale też umiała mówić. Ola uwielbiała, gdy Franek po nią sięgał, i razem tworzyli najpiękniejsze obrazki.

Pewnego dnia Franek dostał nowe, lśniące farby. Od razu zapomniał o kredkach. Ola poczuła się samotna i schowała się na dnie pudełka. Zasmucona patrzyła, jak chłopiec maluje kolorowe kształty, ale nie sięga po nią.

W nocy, gdy Franek zasnął, Ola wyszeptała do innych kredek: „Może już nie jestem potrzebna?”. Ale stary, mądry ołówek Gruby odpowiedział: „Każdy z nas ma swoją magię. Ty rysujesz uśmiechy, a farby malują słońce. To nie rywalizacja, a przyjaźń.”

Następnego dnia Franek szukał kredki, by dokończyć rysunek misia. Znalazł Olę i ucieszył się: „Ola, bez ciebie miś nie ma oczu!”. Razem dorysowali uśmiechnięte buzie i iskierki w oczach misia.

Od tego dnia Franek bawił się i kredkami, i farbami. Nauczył się, że wszystkie przybory do rysowania są jego przyjaciółmi. Ola zrozumiała, że bycie potrzebnym to nie tylko bycie używanym, ale bycie częścią wspólnej zabawy.

Wieczorem, gdy gwiazdy rozjaśniały niebo, Franek położył Olę obok siebie na poduszce. „Dziękuję, że jesteś” – szepnął. Ola poczuła ciepło i spokój. Wiedziała, że zawsze będą razem.

I tak Ola, mała kredka, zasnęła wtulona w miękką kołdrę, a wokół unosił się zapach świeżo narysowanych obrazków i marzeń. Każda gwiazda na niebie była jak iskierka z jej rysunków – pełna nadziei i spokoju.