Smok Teodor i gwiazdkowe iskierki

— Bajka do czytania —

W maleńkiej jaskini na skraju tęczowego lasu mieszkał sobie mały smok, który miał na imię Teodor. Teodor był jeszcze bardzo młody i uczył się wszystkiego, co każdy smok powinien umieć – latać, zionąć ogniem i wydawać donośne ryki.

Pewnego dnia Teodor postanowił poćwiczyć zianie ogniem. Nabrał powietrza, wydął policzki i… zamiast ognia z jego pyska wyleciały małe, srebrzyste iskierki, które wirowały wokół jego głowy jak małe gwiazdy. Teodor zdziwił się, bo iskierki wcale nie parzyły, a wręcz były ciepłe i delikatne.

Smoczek nie wiedział, co o tym myśleć. Zamiast groźnego ognia miał tylko te małe, tańczące światełka. Smutny usiadł na kamieniu i zastanawiał się, czy kiedykolwiek będzie prawdziwym smokiem. Wtedy zza krzaka wyjrzała mała wiewiórka o imieniu Ruda.

"Ojej, jakie piękne!" – zawołała Ruda, podbiegając do iskierek. "Nigdy nie widziałam czegoś takiego. Czy możesz zrobić ich więcej?" – poprosiła. Teodor, zaskoczony, że ktoś chce patrzeć na jego iskierki, znowu nabrał powietrza i wypuścił kolejne srebrne punkciki.

Wkrótce dołączyły inne zwierzęta: lis Kłapouch, sowa Mądrala i trzy małe króliczki. Iskierki rozweseliły wszystkich – tańczyły w powietrzu, rozświetlając mrok lasu. Teodor poczuł, że jego umiejętność jest wyjątkowa, bo sprawia radość innym.

Postanowił, że każdego wieczora będzie wypuszczał swoje gwiazdkowe iskierki, aby pomóc zwierzętom znaleźć drogę do domów przed snem. Iskierki delikatnie unosiły się nad ich głowami i wskazywały bezpieczną ścieżkę.

I tak oto mały smok Teodor, zamiast groźnego ognia, dał lasowi coś znacznie cenniejszego – łagodne światełko, które nie tylko rozjaśniało noc, ale też łączyło wszystkich w przyjaźni. Każdy wieczór kończył się teraz tańcem srebrnych iskierek i śmiechem mieszkańców lasu.