Krasnoludek z Zieloną Brodą

— Bajka do czytania —

W krainie Krasnoludków, gdzie wszystkie brody były niebieskie jak niebo, mieszkał mały Tupcio. Jego broda miała kolor zieleni – soczystej, wiosennej trawy. Inne krasnoludki patrzyły na niego z ciekawością, a czasem z drwiną. „Dlaczego twoja broda jest zielona? Jesteś dziwny!” – mówiły.

Tupcio czuł się smutny i samotny. Próbował farbować brodę na niebiesko, ale farba spływała po niej jak deszcz po liściach. Zakrywał brodę szalikiem, ale był zbyt mały, by go nosić cały czas. Zastanawiał się, czy kiedykolwiek będzie taki jak inni.

Pewnego dnia w ogrodzie Krasnoludków nastał kłopot. Kwiaty zaczęły więdnąć, liście opadały, a pąki nie chciały się otwierać. Nikt nie wiedział, co robić – nawet najmądrzejsze starsze krasnoludki kręciły głowami. Ogród był dumą całej wioski, a teraz smutniał z dnia na dzień.

Tupcio podszedł do zwiędniętych róż i pochylił się nad nimi. Gdy jego zielona broda musnęła płatki, usłyszał cichy szept. Kwiaty mówiły do niego! „Jesteśmy spragnione – szepnęła róża. – W ziemi brakuje wody, korzenie nie mogą jej znaleźć.” Tupcio zdziwił się, ale uwierzył kwiatom.

Natychmiast przyniósł wiadro wody i powoli wlał ją w ziemię wokół kwiatów. Liście natychmiast podniosły się, a pąki rozkwitły. Reszta krasnoludków patrzyła z otwartymi ustami. „Jak to zrobiłeś?” – zapytały. „Broda mi pomogła – odparł Tupcio. – Potrafię rozmawiać z kwiatami dzięki zielonemu kolorowi.”

Od tego dnia nikt już nie śmiał się z Tupcia. Krasnoludki podziwiały jego dar, a on chętnie pomagał w ogrodzie. Każdy kwiat, który więdł, odzyskiwał siły, gdy Tupcio go pocieszał. Zrozumiał, że jego inność nie jest wadą, a skarbem.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł nad krainę, Tupcio usiadł na pagórku. Spojrzał w gwiazdy – każda świeciła inaczej, jedna jaśniej, druga delikatniej. Pomyślał, że różnorodność jest piękna, tak jak różne kolory brody. I że nie trzeba być takim samym, by być szczęśliwym.

Mama Tupcia podeszła do niego i przytuliła go mocno. „Jesteś wyjątkowy taki, jaki jesteś – powiedziała cicho. – Twoja zielona broda to dar od serca.” Tupcio uśmiechnął się, zamknął oczy i wsłuchał w szum liści. Gwiazdy migotały nad nim jak setki przyjaznych oczu. Wkrótce zasnął spokojnie, marząc o kwiatach i kolorowych brodach.

I tak w krainie Krasnoludków wszyscy nauczyli się, że każdy jest inny i każdy jest ważny. A nocą, gdy zapadała cisza, małe krasnoludki przykrywały się kocykami z liści i zasypiały z uśmiechem, wiedząc, że różnorodność czyni świat piękniejszym. Dobranoc, maleńkie krasnoludki – niech wasze sny będą pełne kolorów.