Bajka o toczeniu opony

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mały jeżyk Igiełka wybrał się na spacer po łące. Nagle zobaczył coś dziwnego: leżała tam wielka, czarna opona. Była okrągła i ciężka, a Igiełka nigdy wcześniej czegoś takiego nie widział.

Igiełka dotknął opony swoim kolczastym noskiem. Była gładka i chłodna. – Co to może być? – zastanawiał się. Postanowił spróbować ją potoczyć. Nacisnął mocno, ale opona ani drgnęła.

– Hej, opono, rusz się! – zawołał jeżyk. Opona milczała. Igiełka sapnął i naparł całym ciałem. Opona zakołysała się, ale nie chciała jechać.

Wtedy zza krzaka wyskoczyła wiewiórka Ruda. – Co robisz, Igiełko? – zapytała. – Próbuję potoczyć tę wielką oponę, ale jest za ciężka – odpowiedział smutno jeżyk.

Ruda spojrzała na oponę. – Może razem damy radę? – zaproponowała. Igiełka ucieszył się i oboje naparli na oponę. Opona drgnęła, ale wciąż stała.

Nagle nadbiegł zajączek Puszczyk. – Hej, co robicie? – zapytał. – Próbujemy potoczyć oponę, ale jest bardzo ciężka – wyjaśnił jeżyk. – Mogę pomóc! – krzyknął Puszczyk i stanął obok.

Igiełka, Ruda i Puszczyk razem naparli na oponę. – Raz, dwa, trzy! – zawołali. Opona powoli ruszyła z miejsca i potoczyła się po łące. – Udało się! – cieszyli się przyjaciele. Toczyli oponę dalej, aż dotarli do pagórka.

Na pagórku opona zatrzymała się. Byli zmęczeni, ale szczęśliwi. – Dziękuję wam! – powiedział Igiełka. – Bez was nigdy bym nie dał rady. Przyjaciele przytulili się do siebie.

Potem zrobiło się ciemno, na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Igiełka wrócił do swojej norki, położył się wygodnie i zamknął oczy. Śniło mu się, że toczy oponę razem z przyjaciółmi, a wokół tańczyły świetliki. Dobranoc, mały jeżyku.