Bajka o małym rowerku biegowym

— Bajka do czytania —

Mały Miś Tofik dostał od taty nowy rowerek biegowy. Był czerwony jak truskawka i miał miękkie, gumowe kółka. Tofik bardzo się ucieszył, ale trochę się bał, bo jeszcze nigdy nie jeździł.

Tata postawił rowerek na podwórku. – Spróbuj, Tofiku – powiedział ciepło. – Najpierw usiądź wygodnie, a potem odbijaj się nóżkami od ziemi. Tofik wziął głęboki oddech i usiadł na siodełku. Jego łapki mocno trzymały kierownicę.

Zaczął powoli odpychać się nogami. Rowerek zaszurał po trawie, ale Tofik zaraz się zachwiał i postawił stopę na ziemi. – Uff, to trudniejsze niż myślałem – mruknął. Obok przysiadła wiewiórka Kiki. – Dasz radę, Tofiku! – pisnęła wesoło.

Tofik spróbował jeszcze raz. Odbijał się raz, drugi, trzeci. Nagle poczuł, że rowerek jedzie sam! Przez chwilę sunął po ścieżce, a wiatr muskał go po uszach. – Jeee! – krzyknął z radości. Ale zaraz potem rowerek skręcił w bok i Tofik przewrócił się na miękki mech.

Nie płakał. Wstał, otrzepał futerko i uśmiechnął się do taty. – Upadek to nic strasznego – powiedział tata. – Ważne, że próbujesz. Tofik znów usiadł na rowerku i tym razem pojechał prosto do krzaczka malin, gdzie czekała Kiki.

Jeździł tam i z powrotem, coraz śmielej. Kółka cicho furkotały, a Tofik czuł się jak prawdziwy mistrz. Gdy słońce zaczęło chować się za chmury, tata zawołał go do domu. – Jutro pojeździsz dalej – obiecał.

Tofik odstawił rowerek do kąta i przytulił się do taty. – Dziś nauczyłem się, że warto próbować – szepnął. Tata pogłaskał go po głowie. – I że każdy upadek to krok do przodu – dodał cicho.

Wieczorem Tofik leżał w łóżeczku, a przez okno wpadały pierwsze gwiazdy. Zamknął oczy i słyszał jeszcze cichy furkot kółek. – Dobranoc, rowerku – wyszeptał i zasnął spokojnie.