Zajączek Tofik i tajemnicze pisanki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie między drzewami skakały wesołe ptaki, mieszkał mały zajączek o imieniu Tofik. Tofik miał miękkie, szare futerko i długie, czujne uszy, którymi potrafił poruszać jak wiatrak. Był bardzo podekscytowany, bo zbliżała się Wielkanoc – najpiękniejszy czas w roku, kiedy wszystkie zwierzęta przygotowywały kolorowe pisanki.

Tofik uwielbiał malować jajka. Miał pudełko pełne farb: żółtej jak słońce, czerwonej jak poziomka, zielonej jak trawa i niebieskiej jak niebo. Każdego dnia tworzył nowe wzory – paski, kropki i gwiazdki. Jego przyjaciel, wiewiórka Kicia, często zaglądała do jego norki i cmokała z zachwytu: „Tofiku, twoje pisanki są najpiękniejsze na świecie!”. Zajączek uśmiechał się dumnie i chował jajka do wiklinowego koszyka.

Pewnego dnia, na trzy dni przed Wielkanocą, Tofik obudził się i zobaczył, że jego koszyk jest pusty. Wszystkie pisanki zniknęły! Rozpłakał się głośno, a jego łzy kapały na mech. „Ktoś ukradł moje pisanki!” – szlochał. Ale wiewiórka Kicia, która przyszła go odwiedzić, powiedziała: „Spokojnie, Tofiku. Może nie zostały skradzione, tylko gdzieś się poturlały?”. Zajączek otarł łzy i postanowił sprawdzić.

Razem z Kicią przeszukali cały las. Zaglądali pod krzaki, za kamienie i do dziupli. Nagle Tofik usłyszał cichutkie pukanie. Podążył za dźwiękiem i znalazł małego jeżyka, który próbował otworzyć niebieską pisankę z gwiazdkami. Jeżyk, imieniem Ignaś, był bardzo mały i niezgrabny, a jego łapki nie mogły utrzymać jajka. „Przepraszam” – wyszeptał – „chciałem tylko zobaczyć, co jest w środku, ale upuściłem je i poturlało się w dół.”

Tofikowi zrobiło się żal Ignasia. Zamiast się złościć, pomógł mu podnieść pisankę. Potem zaprowadził jeżyka do swojej norki i pokazał, jak malować jajka. Ignaś był tak szczęśliwy, że jego kolce aż się zjeżyły z radości. „Dziękuję, Tofiku! Nauczyłeś mnie, że najważniejsze to dzielić się i pomagać” – powiedział jeżyk. Tofik uśmiechnął się, bo zrozumiał, że nie chodzi o to, by mieć najwięcej pisanek, ale by sprawiać radość innym.

Następnego dnia Tofik, Kicia i Ignaś usiedli razem i pomalowali całą górę jajek. Były tam pisanki w paski, kropki i serduszka. Każde zwierzę w lesie dostało po jednej, a resztę zanieśli na polanę, gdzie odbywało się wielkanocne śniadanie. Słońce świeciło, ptaki śpiewały, a wszyscy byli uśmiechnięci. Tofik poczuł ciepło w sercu – to było lepsze niż jakikolwiek prezent.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł wysoko, a gwiazdy rozbłysły na niebie, Tofik położył się w swojej norki. Jego uszy zwisały miękko, a oczy same się zamykały. Pomyślał o Ignasiu i o tym, jak wiele radości dało mu pomaganie. „Dobranoc, mały zajączku” – szepnął wiatr. „Dobranoc, lesie” – odszepnął Tofik i zasnął, śniąc o kolorowych pisankach i przyjaźni.