Tęcza i garnek złota

— Bajka do czytania —

Po letnim deszczu na niebie pojawiła się wielka, kolorowa tęcza. Mały zajączek Kicuś wybiegł na łąkę i spojrzał w górę. „Ojej, jaka piękna!” – zawołał. Nagle przypomniał sobie opowieść starego jeża, że pod tęczą zakopany jest garnek pełen złota. „Muszę go znaleźć!” – postanowił i pobiegł w stronę, gdzie tęcza dotykała ziemi.

Kicuś skakał przez mokrą trawę, mijając kałuże, które skrzyły się w słońcu. Spotkał wiewiórkę Kitkę, która zbierała orzechy. „Dokąd tak pędzisz?” – zapytała. „Szukam garnka złota pod tęczą!” – odparł Kicuś. Kitka wzruszyła ramionami: „Złoto jest ciężkie, a orzechy są smaczne. Może lepiej zostań i pomóż mi zbierać?” Ale Kicuś pokręcił głową i pobiegł dalej.

Słońce grzało coraz mocniej, a tęcza powoli bladła. Kicuś dotarł do lasu, gdzie na gałęzi siedziała mądra sowa Zosia. „Widziałaś garnek złota?” – zapytał zadyszany. Sowa zamrugała: „Tęcza to cud natury, a złoto to tylko błyskotki. Prawdziwe skarby są w sercu – przyjaźń, dobroć, uśmiech.” Kicuś nie zrozumiał do końca, ale poczuł, że sowa ma rację. Mimo to nadal chciał zobaczyć garnek.

Biegł dalej, aż dotarł na polanę, gdzie tęcza zdawała się kończyć. Z bijącym sercem zaczął kopać łapkami w ziemi. Kopał i kopał, ale znalazł tylko małe, drewniane pudełeczko. Otworzył je ze zdziwieniem. W środku były kolorowe rysunki – namalowane przez Kitkę i Zosię – i liścik: „Dla Kicusia – bo jesteś naszym przyjacielem. To największy skarb.”

Kicuś poczuł ciepło w brzuszku. Usiadł na trawie i obejrzał każdy rysunek. Były na nich orzechy, gwiazdy i uśmiechnięte zwierzątka. Nagle zrozumiał, co mówiła sowa. Garnek złota nie był mu potrzebny, bo miał przyjaciół, którzy o nim myślą. A to było cenniejsze niż wszystkie monety świata.

Słońce powoli zachodziło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kicuś schował pudełeczko pod poduszkę i położył się w swojej norce. Przez okno widział migoczące światełka. „Jutro podziękuję Kitce i Zosi” – szepnął i przeciągnął się leniwie.

Gwiazdy mrugały do niego przyjaźnie, a księżyc kołysał go do snu. Kicuś zamknął oczy i uśmiechnął się. Wiedział, że najpiękniejszy skarb to nie złoto, lecz serca tych, którzy nas kochają. Dobranoc, Kicusia – szumiał wiatr. Dobranoc, mały zajączku.