Tęczowy motylek i zagubiony kolor

— Bajka do czytania —

Na wielkiej, pachnącej łące, gdzie rosły kwiaty większe niż głowa dziecka, mieszkał mały motylek o imieniu Tęczuś. Jego skrzydełka mieniły się wszystkimi kolorami tęczy: czerwonym, pomarańczowym, żółtym, zielonym, niebieskim, granatowym i fioletowym.

Tęczuś bardzo lubił latać nad łąką i pokazywać każdemu swoje skrzydła. „Popatrz, jestem jak mała tęcza!” – ćwierkał do pszczół i biedronek. Ale pewnego dnia, kiedy obudził się po drzemce, ze zgrozą odkrył, że zniknął mu… kolor pomarańczowy! „Gdzie się podziała moja pomarańczowa plamka?” – zawołał z niepokojem.

Postanowił szukać pomarańczowego koloru w całej łące. Najpierw poleciał do słońca. „Słoneczko, widziałoś mój pomarańczowy kolor?” Zapytał grzecznie. Słońce uśmiechnęło się i odpowiedziało: „Nie, Tęczusiu, ja daję ciepło całej ziemi, ale pomarańcz jest zbyt mały, żebym go zauważyło.”

Potem motylek poleciał do krzaka róż. „Róże, czy nie widziałyście mojego pomarańczowego koloru?” Róże pokręciły główkami. „My mamy tylko czerwony i biały. Ale zapytaj dyni – ona jest pomarańczowa!” Tęczuś podziękował i poleciał dalej.

Dynia rosła na skraju ogródka. Była okrągła i wielka. „Dynio, czy ty masz mój pomarańczowy kolor?” – zapytał Tęczuś. Dynia roześmiała się: „Nie, mały przyjacielu, ja mam swój własny pomarańcz. Ale wiesz co? Podzielę się z tobą odrobiną mojego koloru, jeśli chcesz!”

Tęczuś poczuł ogromną radość. „Dziękuję, dynio! Bardzo chcę!” Dynia skinęła i z jej słońca wyszedł ciepły, pomarańczowy promyk, który przyleciał na skrzydło motylka. Wtedy Tęczuś zrozumiał: „Dzielenie się sprawia, że każdy jest szczęśliwszy!”

Od tego dnia Tęczuś często latał do dyni i innych przyjaciół z łąki, żeby razem bawić się kolorami. Każdy mógł dodać coś od siebie, a tęcza na skrzydłach motylka stawała się jeszcze piękniejsza.

Kiedy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Tęczuś usiadł na listku i zamknął oczy. Gwiazdy mrugały do niego jak małe kolorowe iskierki. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął. Jego skrzydełka delikatnie świeciły w ciemności, a potem ucichły w spokojnym śnie.