Bajka o tym, jak tancerz współczesny uczył się tańczyć z wiatrem

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku mieszkał tancerz o imieniu Marek. Miał on miękkie, wygodne buty i lubił tańczyć na łące, kiedy wiał wiatr.

Pewnego dnia Marek wyszedł na łąkę, aby poćwiczyć nowy układ. Rozłożył ramiona, zrobił krok do przodu, ale wiatr był bardzo silny i popchnął go w bok. Marek zachwiał się i prawie upadł.

„Ojej, wietrze, przeszkadzasz mi!” – powiedział Marek. Ale wiatr tylko szumiał wesoło wśród traw. Wtedy Marek pomyślał: „A może spróbuję tańczyć z wiatrem, zamiast z nim walczyć?”.

Zamknął oczy, wyciągnął ręce i pozwolił, by wiatr delikatnie unosił jego dłonie. Zrobił krok w bok, a wiatr popchnął go w drugą stronę. Marek obrócił się, a wiatr zawirował wokół niego jak niewidzialny partner.

Nagle Marek usłyszał cichy śpiew ptaków i szelest liści. Zrozumiał, że taniec to nie tylko ruchy, ale też słuchanie tego, co dzieje się wokół. Zatrzymał się na chwilę, a wiatr pogłaskał go po policzku.

Wieczorem, gdy zaszło słońce, Marek wrócił do domu. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się na miękkim dywanie i patrzył, jak za oknem gwiazdy zaczynają migotać. Wiatr ucichł, a w pokoju zapanowała cisza.

Marek zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, wietrze. Dobranoc, gwiazdy.” I zasnął spokojnie, wiedząc, że każdy taniec może być piękny, jeśli tylko słuchamy serca i przyrody.

A wiatr, cichutko, kołysał firanki w oknie, jakby śpiewał Markowi najcichszą kołysankę na świecie.