Bajka o Małym Tancerzu Ludowym

— Bajka do czytania —

W małej wiosce pod lasem mieszkał chłopiec o imieniu Jaś. Jaś uwielbiał słuchać, jak wieczorem gra muzyka z drewnianej sceny na rynku. Najbardziej lubił, gdy tancerze w kolorowych strojach wirowali w rytm skocznych melodii.

Pewnego dnia starszy tancerz, pan Staszek, zapytał Jasia: „Chciałbyś spróbować tańczyć jak my?” Jaś przytaknął z radością. Pan Staszek pokazał mu proste kroki – najpierw tup, tup, potem obrót w lewo i w prawo.

Jaś próbował, ale nogi mu się plątały. Upadł na miękką trawę i westchnął: „To trudniejsze, niż myślałem!”. Pan Staszek uśmiechnął się: „Każdy tancerz zaczyna od małych kroków. Ważne, żebyś się nie poddawał i czerpał radość z tańca.”

Nazajutrz Jaś wstał wcześnie i ćwiczył przed domem. Wiewiórka Kizia patrzyła na niego z drzewa i klaszczeła ogonem. Jaś tańczył coraz lepiej – tup, tup, obrót – i czuł, jak serce mu bije wesoło.

Wieczorem na rynku odbywał się festyn. Jaś stanął obok pana Staszka i innych tancerzy. Muzyka zagrała, a on wraz z innymi wykonał układ. Wszyscy klaskali, a Jaś poczuł, że to najpiękniejszy wieczór w jego życiu.

Po tańcu podeszła do niego mała Zosia: „Jaś, skąd wiesz, co robić?” Jaś odpowiedział: „Ćwiczyłem i słuchałem muzyki. Każdy może tańczyć, jeśli tylko chce i się nie poddaje.”

Tej nocy Jaś położył się do łóżka. Przez okno widział gwiazdy, które mrugały jak iskierki na scenie. Zamknął oczy i usłyszał w głowie cichą melodię. „Dobranoc, tancerzu” – szepnął wiatr.

I tak Jaś zasnął spokojnie, marząc o tańcu, który łączy ludzi i przynosi radość. Wiedział, że jutro znów będzie ćwiczył i dzielił się uśmiechem.