Bajka o tacie

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju zielonego lasu mieszkał Franek – pięcioletni chłopiec z bujną czupryną i wielkim sercem. Jego tata, pan Marek, był inżynierem, który często pracował przy biurku. Franek uwielbiał go za to, że zawsze miał czas na przytulanki, ale ostatnio czuł, że czegoś mu brakuje.

Pewnego popołudnia Franek wszedł do pokoju taty i zobaczył, że Marek znów pochyla się nad stosem papierów. Chłopiec westchnął cicho, ale nie odważył się poprosić o zabawę. Wtedy usłyszał, jak tata mówi: „Synku, skończę za chwilkę, tylko jeszcze jeden rysunek”. Franek usiadł na dywanie i czekał.

Minęło dziesięć minut, potem dwadzieścia. Franek bawił się sam klockami, ale co chwilę spoglądał na tatę. Nagle Marek odłożył ołówek i przeciągnął się. „Wiesz co, Franiu? Myślę, że ten projekt może poczekać. Chodź, zrobimy coś razem!” – powiedział z uśmiechem.

Franek aż podskoczył z radości. „Tato, pobawimy się w kosmiczną wyprawę?” – zapytał. Marek skinął głową i zdjął okulary. Zbudowali z klocków rakietę, a potem udawali, że lądują na Księżycu. Tata opowiadał o gwiazdach i planetach, a Franek słuchał z otwartymi ustami.

Po zabawie usiedli na kanapie z gorącą czekoladą. Franek przytulił się do taty i szepnął: „Tato, dlaczego nie pracujesz dalej?”. Marek pogłaskał go po włosach. „Bo najważniejsze jest to, żeby być z tobą. Papiery mogą poczekać, ale ty nie możesz” – odpowiedział cicho.

Franek pomyślał o tym, jak często tata wraca późno do domu. „Ale ty zawsze masz dla mnie czas wieczorem” – przypomniał sobie. „Tak, ale czasem trzeba go znaleźć wcześniej” – dodał Marek. Chłopiec poczuł, że serduszko rośnie mu z radości.

Wieczorem Franek i tata poszli do ogrodu. Patrzyli na zachód słońca, a niebo robiło się pomarańczowe i różowe. „Tato, czy jutro też się pobawimy?” – zapytał Franek. „Obiecuję, że codziennie znajdę chwilę tylko dla nas” – powiedział Marek, biorąc go na ręce.

Gdy nastała noc, Franek leżał w łóżku, a tata czytał mu bajkę o odważnym lisku. Chłopiec ziewnął i zamknął oczy. „Dobranoc, tato. Jesteś najlepszy na świecie” – wyszeptał. Marek zgasił światło i wyszedł na palcach, a w pokoju zapanował spokój.

Franek zasnął z uśmiechem, a przez okno wpadały gwiazdy. Wiedział, że nawet jeśli tata ma dużo pracy, zawsze znajdzie dla niego czas. I to było najpiękniejsze – wspólne chwile, które rozświetlały każdy dzień jak małe słońca.