Bajka o szewcu Stefanie i butach dla jeżyka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym miasteczku na skraju lasu, mieszkał szewc Stefan. Miał mały warsztacik pełen kolorowych nitek, skór i guzików. Codziennie szył buty dla wszystkich, którzy ich potrzebowali.

Stefan kochał swoją pracę. Najbardziej lubił, gdy do jego warsztatu przychodziły leśne zwierzęta. Pewnego dnia zapukał mały zajączek. – Szewcu, szewcu, potrzebuję nowych bucików, bo stare mi się podarły na kamieniach – powiedział. Stefan uśmiechnął się i wyciągnął miarkę.

Potem przyszła wiewiórka. – A ja poproszę buty na zimę, żeby moje łapki nie marzły – powiedziała, machając ogonkiem. Stefan uszył jej miękkie, puszyste kapcie z wełny. Wiewiórka zatańczyła z radości.

Nagle do drzwi zapukał ktoś bardzo cichutko. To był mały jeżyk. Miał smutne oczka i pokazywał swoje kolce. – Stefan, nie mogę chodzić po lesie, bo szyszki ranią mi łapki – wyszeptał ze łzą w oku.

Szewc pomyślał chwilę, a potem wziął miękką skórkę i uszył maleńkie buciki. Były takie lekkie jak piórko. Przykleił do nich kawałki filcu, żeby jeżyk mógł stąpać po szyszkach bez bólu. Jeżyk założył buciki i zrobił kilka kroków.

– Dziękuję, Stefan! – zawołał jeżyk i pobiegł szybko do lasu. Po chwili wrócił z naręczem poziomek. – To dla ciebie, za twoje dobre serce – powiedział. Szewc rozpromienił się i poczęstował wszystkich zwierzęta owocami.

Wieczorem, gdy wszystkie zwierzęta wróciły do domów, Stefan usiadł przy oknie. Patrzył na gwiazdy i myślał jak dobrze jest pomagać innym. Wziął głęboki oddech, zgasił lampę i położył się do łóżka.

Za oknem świecił księżyc, a z lasu dochodził cichy szum drzew. Stefan zamknął oczy i uśmiechnął się. Wiedział, że jutro znów uszyje buty tym, którzy ich potrzebują. I tak zasnął spokojnie, kołysany przez dobranoc.