Bajka o mlynarzu Pankracym i zajączku

— Bajka do czytania —

W małym młynie nad strumykiem mieszkał młynarz Pankracy. Miał duży kamień młyński i worki pełne ziarna. Codziennie rano wstawał wcześnie, by mleć zboże na pachnącą mąkę.

Pewnego dnia do młyna przyszedł mały zajączek o imieniu Kicuś. Z ciekawością patrzył, jak Pankracy wsypuje ziarno do leja i obraca wielkie koło. „Co ty robisz?” – zapytał zaciekawiony. „Mielę ziarno na mąkę, z której potem piecze się chleb” – odpowiedział młynarz z uśmiechem.

Kicuś chciał pomóc, ale kiedy spróbował sam kręcić kołem, okazało się, że jest bardzo ciężkie. „To nie takie proste” – westchnął zajączek. Młynarz poklepał go po łapce i powiedział: „Trzeba cierpliwości, mały przyjacielu. Każde ziarenko potrzebuje czasu, by stać się mąką”.

Zajączek usiadł na worku i obserwował, jak kamienie młyńskie powoli się obracają. Zauważył, że młynarz nie spieszy się – robił wszystko spokojnie i dokładnie. „Dlaczego nie przyspieszysz?” – spytał. „Bo gdy się spieszę, mąka nie jest tak delikatna. A dobra mąka wymaga uwagi” – wyjaśnił Pankracy.

Po chwili z worka wysypała się biała, puszysta mąka. Kicuś dotknął jej łapką – była miękka i pachnąca. „Nareszcie!” – ucieszył się. „Widzisz, Kicusia, tak działa cierpliwość. Małe kroki prowadzą do wielkiego celu” – powiedział młynarz, przesypując mąkę do woreczka.

Wieczorem młynarz zaprosił zajączka na herbatkę z miodem. Siedzieli przy oknie, patrząc na zachodzące słońce. „Dziękuję, że nauczyłeś mnie cierpliwości” – szepnął Kicuś. „To ty dobrze słuchałeś” – odpowiedział Pankracy i pogłaskał go po uszku.

Potem zajączek wrócił do swojej norki. Na niebie świeciły już pierwsze gwiazdy. Położył się wygodnie, przykrył miękkim liściem i zamknął oczy. W głowie miał dźwięk pracującego młyna – równy, spokojny, jak bicie serca. I powoli zasnął, marząc o pachnących bochenkach chleba.