Koralik i tajemnica muszli

— Bajka do czytania —

W błękitnym morzu, daleko, daleko stąd, mieszkała mała syrenka o imieniu Koralik. Jej ogon mienił się kolorami zachodu słońca – od różowego po złoty – a włosy miała jasne jak pianka na falach. Koralik uwielbiała pływać wśród korali i igrać z rybkami, ale najbardziej na świecie pragnęła znaleźć prawdziwy skarb.

Pewnego dnia, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi, Koralik znalazła pod wielką skałą starą, bursztynową muszlę. Muszla była gładka i ciepła, a z jej wnętrza wydobywało się tajemnicze migotanie. – To na pewno skarb – szepnęła podekscytowana. – Może kryje w sobie perłę wielkości kamyka, albo diament tak jasny jak gwiazdy!

Zabrała muszlę do swojej kryjówki pod klifem. Otworzyła ją ostrożnie, ale w środku znalazła tylko mały, nasionko podobne do kropelki światła. – Co to? – zdziwiła się. – To nie jest skarb. To tylko maleńkie nasionko.

Nasionko zaczęło cichutko mruczeć. – Nie jestem zwyczajnym nasionkiem. Jestem nasionkiem przyjaźni. Kto mnie posadzi i podleje serdecznością, ten ujrzy najpiękniejszy skarb na świecie. Koralik nie wiedziała, co to znaczy, ale postanowiła spróbować.

Zaniosła nasionko na Łąkę Podwodną, gdzie woda była ciepła i przejrzysta. Wykopała dołek w piasku, włożyła nasionko i przykryła muszelką. Przez kilka dni podlewała je wodą z uśmiechem i opowiadała mu bajki. – Rośnij, małe światełko – mówiła – może będziesz moim przyjacielem.

Pewnego ranka z piasku wyrosła maleńka roślinka o liściach jak szkiełka. A na jej szczycie zakwitł kwiat – kolorowy jak tęcza. Wtedy z kwiatka wyskoczył malutki delfinek ze skrzydłami motyla. – Dziękuję, Koralik – zaćwierkał. – Jestem Dzwonek, strażnik morskich uśmiechów. Przez tysiąc lat czekałem, aż ktoś zechce podzielić się dobrem.

Koralik zrozumiała wtedy, że prawdziwy skarb nie błyszczy, ale ogrzewa serce. Nie był to diament ani perła – był to przyjaciel, który pojawił się, gdy okazała troskę i cierpliwość. Od tamtej pory Koralik i Dzwonek pływali razem, a ich śmiech rozświetlał morskie głębiny.

Gdy nastała noc, Koralik ułożyła się w swojej kołysce z wodorostów. Dzwonek usiadł obok i zaczął nucić cichą kołysankę. – Dobranoc, Koralik – szepnął. – Śpij, a jutro znów poszukamy nowych skarbów – tych, które rosną w sercach. I mała syrenka zamknęła oczy, a nad morzem zapadła cisza, w której słychać było tylko plusk fal i szelest gwiazd.