Bajka o syrenich skarbach

— Bajka do czytania —

W błękitnej głębinie, gdzie wodorosty tańczyły z prądami, mieszkała mała syrenka o imieniu Róża. Miała lśniący różowy ogon i oczy pełne ciekawości. Każdego dnia pływała wśród koralowców, szukając muszelek i pereł, które układała w swojej podwodnej grocie.

Róża była bardzo dumna ze swojej kolekcji. Miała muszlę błyszczącą jak srebro, perłę większą od kamyka i kawałek bursztynu, który mienił się w słońcu. Ale im więcej skarbów zbierała, tym bardziej czuła, że czegoś jej brakuje.

Pewnego dnia spotkała starszą syrenę o imieniu Mądra. Mądra nie miała żadnych muszli ani pereł, tylko uśmiech na twarzy. – Dlaczego nie zbierasz skarbów? – zapytała Róża. – Bo ja zbieram coś innego – odpowiedziała Mądra. – Zbieram chwile z przyjaciółmi. To najpiękniejsze skarby.

Róża nie rozumiała. Jak chwile mogą być skarbem? Postanowiła więc popływać dalej. Zobaczyła małą rybkę, która płakała, bo zgubiła swoją rodzinę. – Pomogę ci – powiedziała Róża i zaprowadziła rybkę do jej domu. Rybka uśmiechnęła się i podarowała jej muszelkę.

Potem spotkała ośmiornicę, która zaplątała się w wodorosty. – Uwolnię cię – powiedziała Róża i delikatnie rozplątała macki. Ośmiornica dała jej perłę. Róża miała już dwie muszle, ale czuła coś innego niż wcześniej – ciepło w sercu.

Kiedy wróciła do swojej groty, zobaczyła, że Mądra siedzi samotnie. – Dlaczego jesteś sama? – zapytała Róża. – Bo czekam, aż ktoś zechce podzielić się ze mną swoim skarbem – odpowiedziała Mądra. Róża pomyślała chwilę i wyjęła muszelkę oraz perłę. – Proszę, to dla ciebie.

Mądra uśmiechnęła się szeroko. – Widzisz? Kiedy dzielisz się skarbem, on nie znika, ale rośnie. Teraz masz dwa razy więcej radości. Róża spojrzała na swoje puste ręce i zrozumiała. Prawdziwym skarbem nie było to, co miała, ale to, czym mogła się podzielić.

Od tej pory Róża nie zbierała już muszli ani pereł. Zbierała uśmiechy, przyjaźnie i chwile, które spędzała z innymi. Każdego wieczoru, gdy gwiazdy morskie zapalały się na niebie, Róża kładła się spać z uczuciem, że jej grota jest pełna najprawdziwszych skarbów.

Kiedy zapadła noc, a woda stała się cicha i spokojna, Róża zamknęła oczy. Wokół niej tańczyły srebrne światełka, a ona szeptała: – Dobranoc, skarbie. I zasnęła, wiedząc, że największym skarbem jest miłość, którą dajemy innym.