Świerszczowa kołysanka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie mieszkał świerszcz o imieniu Ćwir. Miał on maleńkie skrzydełka i długie czułki, a najbardziej na świecie lubił grać na swoich skrzypcach – tak nazywał swoje skrzydełka, którymi potrafił wydobywać najpiękniejsze dźwięki.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórkami, Ćwir siadał na listku paproci i zaczynał grać. Jego muzyka była cicha i delikatna, jak szum wiatru w trawie.

Pewnego dnia do Ćwira przyszła mała myszka. Miała zmartwione oczka i powiedziała: „Nie mogę zasnąć, boję się ciemności.” Świerszcz uśmiechnął się i zagrał swoją najspokojniejszą melodię.

Myszka zamknęła oczka, a jej mały ogonek przestał drżeć. Po chwili spała smacznie, tuląc się do miękkiego listka.

Następnej nocy przyszedł zajączek. Skakał nerwowo, bo nie mógł przestać myśleć o marchewkach. Ćwir znowu zagrał – tym razem tak wolno, jak krople deszczu spadające na trawę.

Zajączek usiadł, westchnął i po kilku minutach jego długie uszy opadły. Zasnął słodko, a w snach widział spokojne łąki.

Wieść o Ćwirze rozeszła się po ogrodzie. Każdego wieczoru przychodziły do niego zwierzęta: wiewiórka, biedronka, a nawet stary jeż. Ćwir grał dla nich wszystkich, a one zasypiały jedna po drugiej.

I tak każdej nocy, gdy gwiazdy zapalały się na niebie, Ćwir siadał na swoim listku i grał swoją kołysankę. W ogrodzie zapadała cisza, a wszystkie zwierzęta spały spokojnie, słuchając muzyki, która niósł wiatr.