Oskar i Święty Mikołaj

— Bajka do czytania —

W wieczór wigilijny, gdy pierwsza gwiazdka zaświeciła na niebie, Oskar nie mógł się doczekać Świętego Mikołaja. Nagle usłyszał ciche pukanie – to nie były grzmoty sań, a zmęczony Mikołaj z pustymi rękoma.

– Zgubiłem worek z prezentami gdzieś w lesie – westchnął Mikołaj. – Teraz nie mam nic dla dzieci. Oskar spojrzał na swoją skrzynię pełną zabawek, w której leżała ulubiona ciężarówka, miś i kolorowe klocki.

– Mam mnóstwo zabawek – powiedział Oskar. – Możesz je wziąć dla innych dzieci, jeśli chcesz. Mikołaj uśmiechnął się ciepło i pokiwał głową. Razem zaczęli pakować do lnianego worka wszystkie najładniejsze zabawki.

Kiedy worek był pełny, wyruszyli w księżycową noc. Oskar niósł go za rączkę, a Mikołaj szedł obok, cichutko nucąc kolędę. Po drodze spotkali małą Zosię, która smutno patrzyła w okno. Oskar podał jej misia, a dziewczynka uśmiechnęła się od ucha do ucha.

Potem zawitali do Tomka, który marzył o ciężarówce, i do Mai, która uwielbiała klocki. Każde dziecko dostawało coś od Oskara i dziękowało mu z całego serca. Chłopiec czuł, jak w jego brzuchu rozkwita ciepłe uczucie szczęścia.

Gdy ostatnia zabawka trafiła w ręce małego Antosia, worek był zupełnie pusty. Mikołaj położył dłoń na ramieniu Oskara. – To ty jesteś dziś prawdziwym Świętym Mikołajem – powiedział z uznaniem. Oskar poczuł dumę i radość.

Mikołaj odleciał w stronę gwiazd, a Oskar wrócił do domu. Mama przytuliła go mocno i powiedziała, że to był najpiękniejszy prezent, jaki mogła sobie wyobrazić. Oskar tylko się uśmiechnął i pobiegł do swojego pokoju.

Położył się do łóżka i przez okno patrzył na migoczące gwiazdy. Jedna z nich zdawała się mrugać do niego. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, myśląc o uśmiechach dzieci, które sprawiły, że jego serce było pełne. Dobranoc, mały bohaterze.