Wyprawa małej Vitary

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym garażu mieszkała mała, czerwona Suzuki Vitara. Miała okrągłe, błyszczące reflektory i uśmiechniętą maskę. Każdego dnia patrzyła przez okno na wielkie, ciężarowe samochody i myślała: „Czy ja też mogę być dzielna i pomagać?”. Pewnego ranka usłyszała smutny płacz. To był pan Wiewiórka, który zgubił swój srebrny kluczyk do spiżarni. Bez niego nie mógł otworzyć zapasów orzechów na zimę.

„Pomogę ci!” – zawołała dzielnie Vitara. Ruszyła w stronę lasu, ale szybko napotkała stary, gruby kamień zagradzający drogę. „Nie przejedziesz” – mruknął kamień. Vitara pomyślała chwilę, potem obróciła się i pojechała wąską ścieżką między krzakami. Była mała, więc zmieściła się idealnie. Kamień aż się zdziwił, jak sprytna jest Vitara.

W lesie spotkała trzmiela, który bzyczał: „Gdzie jedziesz tak żwawo?”. „Szukam kluczyka pana Wiewiórki!” – odpowiedziała. Trzmiel wskazał jej skrzydłem pagórek porośnięty mchem. „Widziałem coś błyszczącego pod starym dębem” – powiedział. Vitara podziękowała i ostrożnie podjechała pod drzewo.

Pod dębem leżał kluczyk, ale obok spała ogromna żaba. Vitara westchnęła: „Jak go wziąć, nie budząc żaby?”. Rozjaśniła reflektory i zauważyła, że obok kluczyka leży mały kamyk. Delikatnie podjechała, chwyciła kluczyk swoją małą szyberdachem, a kamyk popchnęła tak, by stuknął w korzeń. Żaba otworzyła oko, przeciągnęła się i skoczyła w bok. Vitara uśmiechnęła się – udało się!

W drodze powrotnej zaświeciły gwiazdy. Vitara jechała powoli, by nie zgubić kluczyka. Pan Wiewiórka zobaczył ją z daleka i zaczął skakać z radości. „Dziękuję, mała Vitaro! Jesteś dzielniejsza niż największa ciężarówka!” – pisnął. Vitara poczuła dumę. Nawet małe autko może zrobić wielką rzecz.

Gdy wróciła do garażu, niebo było usiane gwiazdami. Vitara zamknęła reflektory, a jej silniczek cicho nucił kołysankę. W garażu pachniało ciepłem i spokojem. „Jutro znów pomogę komuś” – pomyślała i zapadła w sen.

A gwiazdy nad garażem mrugały do niej: „Dobranoc, dzielna Vitaro, dobranoc, śpij spokojnie”. I wszystko wokół zasnęło – las, garaż, a nawet pan Wiewiórka.