Bajka o traktorze Franku i małym polu

— Bajka do czytania —

Na wielkim zielonym polu mieszkał mały czerwony traktor o imieniu Franek. Franek miał duże koła i wesoły silnik, który burczał „rum rum” za każdym razem, gdy się obudził. Każdego ranka słońce wstawało nad polem, a Franek z radością patrzył na rosnące wokół zboże.

Pewnego dnia Franek usłyszał, jak starszy traktor Stefan mówi: „Dzisiaj musimy zorać całe pole, bo niedługo będzie padać deszcz!”. Franek bardzo chciał pomóc, ale nigdy jeszcze nie orałem samodzielnie. Wsiadł więc na swoje siedzenie, chwycił kierownicę i ruszył.

Na początku Franek jechał za szybko. Pług podskakiwał, a ziemia leciała na wszystkie strony. „Ups!” – zawołał Franek i zatrzymał się. Obok przyszedł Stefan i powiedział: „Wolniej, mały przyjacielu. Każda praca potrzebuje czasu i cierpliwości. Spróbuj jeszcze raz”.

Franek odetchnął głęboko, zwolnił i zaczął jechać równiutko. Pług wbijał się w glebę, a za nim tworzyły się proste rzędy ziemi. „Wspaniale!” – krzyknął Stefan. Franek poczuł dumę. Orał dalej, aż całe pole było gotowe na nowe nasiona.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Franek był bardzo zmęczony. Koła miał zakurzone, a silnik sapał cichutko. Wtedy zobaczył, jak z pola wybiegają małe zwierzątka: zajączek, myszka i ptaszek. Dziękowały mu, że przygotował im ziemię do mieszkania.

Franek uśmiechnął się szeroko. Zrozumiał, że nawet jeśli praca jest ciężka, to sprawia radość innym. Stefan pogłaskał go po masce i powiedział: „Dobrze się spisałeś, Franku. Teraz pora odpocząć”.

Franek wjechał do swojej stodoły, gdzie było ciepło i miękko. Słońce już zaszło, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Franek zamknął oczy, a jego silnik zabulkotał cichutko: „rum rum… rum rum…”. W stodole zapanowała cisza.

Wkrótce Franek zapadł w głęboki sen. Śniły mu się żyzne pola, zielone łąki i uśmiechnięte zwierzątka. A nad jego stodołą świeciły gwiazdy, które szeptały: „Dobranoc, dzielny traktorze Franku. Dobranoc, mały przyjacielu”.