Bajka o odważnym strażaku

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, przy kolorowej ulicy, stała czerwona remiza strażacka. Mieszkał w niej strażak Pan Stefan – wysoki, uśmiechnięty i zawsze gotowy do pomocy. Miał wspaniały hełm i długą wężownicę, ale najważniejsze było jego dobre serce, które biło rytmem: „pomogę, pomogę, pomogę”.

Pan Stefan nie tylko gasił pożary. Gdy w mieście działo się coś złego, wszyscy wiedzieli, że mogą na niego liczyć. Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczynały migać na niebie, zadzwonił telefon. – Panie Stefanie, proszę przyjechać! – usłyszał w słuchawce cichy, drżący głos małej Zosi.

Zosia mieszkała w małym domku blisko parku. Tego wieczoru usłyszała dziwny dźwięk: puk-puk-puk, jakby ktoś błądził w kominie. Bała się, że to potwór, i schowała się pod kołdrą. Pan Stefan ubrał hełm i pojechał na sygnale, ale bez wycia, żeby nie straszyć sąsiadów.

Kiedy dotarł na miejsce, wszedł do pokoju Zosi. – Nie martw się – powiedział ciepło. – Dźwięki w kominie to często ptaki lub liście. Zaraz sprawdzimy. Wziął latarkę i wspiął się na dach. Zajrzał do komina i ujrzał małego ptaszka, który utknął, ćwierkając żałośnie.

Pan Stefan delikatnie wyciągnął ptaszka. Był to mały wróbelek, który zgubił drogę do gniazda. – Jesteś bezpieczny – szepnął strażak i owinął go w czystą chustkę. Zszedł na dół i pokazał ptaszka Zosi. Dziewczynka uśmiechnęła się – to wcale nie był potwór, tylko przestraszony przyjaciel.

Razem wypuścili wróbelka na wolność. Ptaszek zatrzepotał skrzydłami i poleciał w stronę parku, gdzie czekała na niego mama. – Dziękuję, Panie Stefanie – powiedziała Zosia. – A ja już się nie boję. Strażacy są odważni, bo pomagają innym. – I ty też jesteś odważna – odparł Pan Stefan. – Bo zapytałaś o pomoc.

Wieczór zrobił się cichy i spokojny. Zosia położyła się do łóżka, a przez okno widziała gwiazdy i księżyc. Pomyślała, że jutro narysuje Panu Stefanowi obrazek z wróbelkiem. Po chwili jej oddech stał się równy, a sen przyszedł cichutko, jak dobra wróżka. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, odważny strażaku.