Bajka o sterowcu Obłoczku

— Bajka do czytania —

W miękkiej chmurze, wysoko nad łąką, mieszkał mały sterowiec o imieniu Obłoczek. Był okrągły, błękitny i miał uśmiechnięte okienka. Każdego ranka wyruszał na spacer z mamą Sterowcową, która unosiła się dumnie nad lasem.

Obłoczek uwielbiał patrzeć na świat z góry. Widział zielone drzewa, żółte pola i srebrną rzekę. Ale kiedy mama mówiła: „Leć wyżej, synku!”, Obłoczek robił się smutny. Bał się, że wiatr go porwie albo że spadnie.

Pewnego dnia Obłoczek postanowił polecieć sam. Nie wysoko, ale nisko – tuż nad łąką. Zobaczył tam kolorowe kwiaty, małe mrówki niosące listki i biedronkę, która spała na trawie. „Jaki piękny jest ten mały świat!” – pomyślał.

Nagle usłyszał cichy płacz. To była mała chmurka Kropelka, która zgubiła się wśród wysokich drzew. Obłoczek podszedł do niej i powiedział: „Nie martw się, pomogę ci wrócić do domu. Lecimy nisko, nad łąką, tam jest bezpiecznie.”

Kropelka uśmiechnęła się i razem polecieli. Obłoczek pokazywał jej kwiaty i mrówki. Po chwili znaleźli jej mamę – wielką białą chmurę, która czekała nad stawem. „Dziękuję, Obłoczku! Jesteś dzielny!” – zawołała Kropelka.

Gdy wrócił do mamy, ta przytuliła go gondolą. „Widzisz, synku? Nie musisz lecieć wysoko, by być odważnym. Ważne, że pomogłeś komuś i zobaczyłeś piękno w małych rzeczach.” Obłoczek uśmiechnął się i poczuł, że jest dokładnie tam, gdzie powinien.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Obłoczek położył się spać w swojej chmurze. Cicho nucił kołysankę wiatrowi, a gwiazdy mrugały do niego przyjaźnie. „Dobranoc, Obłoczku” – szepnęła mama – „jutro znów polecimy razem, nisko nad łąką.”

I tak mały sterowiec zasnął spokojnie, marząc o kwiatach, mrówkach i biedronkach. W jego śnie niebo było pełne ciepła, a każdy lot był przygodą. Dobranoc, Obłoczku. Dobranoc, mały sterowcu.