Bajka o statku, który uczył się pływać

— Bajka do czytania —

Nad błękitnym morzem, w małej przystani, stał sobie mały, niebieski stateczek o imieniu Kropka. Kropka miał okrągłe, błyszczące okna i biały żagielek, który powiewał na wietrze. Ale Kropka był smutny, bo bał się wody. Każdego dnia patrzył na inne statki, które śmiało wypływały na fale, a on stał przy pomoście i tylko wzdychał.

Pewnego razu przybiegła do niego mewa Ala. „Kropko, chodź popływać ze mną!” – zawołała radośnie. „Ale ja nie umiem…” – odpowiedział cichutko stateczek. „Nic nie szkodzi, nauczę cię!” – powiedziała mewa i usiadła mu na burcie.

Ala pokazała Kropce, jak delikatnie poruszać sterem. „Najpierw zrób mały ruch w lewo, a potem w prawo” – tłumaczyła. Stateczek spróbował i zrobił kilka kółek przy pomoście. „Brawo!” – krzyknęła mewa, a Kropka poczuł, że robi się odważniejszy.

Następnego dnia przyszedł delfin Dudi. „Hej, Kropko, chcesz zobaczyć, jak fale niosą?” – zapytał. Kropka skinął trwożliwie. Dudi popchnął go delikatnie nosem, a stateczek poczuł, jak woda unosi go lekko. „To nie boli!” – zaśmiał się Kropka.

Potem pojawił się stary żaglowiec Borys. „Mały, nie musisz od razu płynąć daleko. Wystarczy, że zrobisz jeden mały krok” – powiedział łagodnie. Kropka odwiązał linę i wypłynął na środek zatoki. Fale kołysały go miarowo, a słońce grzało mu pokład.

Nagle Kropka zobaczył małą, zagubioną łódkę, która nie mogła wrócić do brzegu. „Pomogę ci!” – zawołał i popłynął w jej stronę. Łódka uśmiechnęła się z wdzięcznością. Kropka poczuł, że bycie odważnym jest fajne, a pomaganie innym jeszcze fajniejsze.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Kropka wrócił do przystani. Był zmęczony, ale szczęśliwy. „Dobranoc, Kropko” – szepnęła mewa Ala. „Dobranoc” – odpowiedział stateczek i zamknął swoje okna. Fale cichutko go kołysały, a sen przyszedł szybko.

Kropka nauczył się, że strach mija, gdy ma się przyjaciół. A każdy, nawet mały statek, może być dzielny. Teraz śpij i ty, maleńki, bo jutro czekają nowe przygody. Dobranoc.