Bajka o kwadracie, który szukał przyjaciół

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie pełnej kolorów i kształtów, mieszkał mały kwadrat o imieniu Kwadracik. Miał cztery równe boki i cztery ostre rogi, ale czuł się samotny, bo nie był okrągły jak piłka ani gładki jak serduszko.

Pewnego słonecznego poranka Kwadracik poszedł na spacer. Spotkał Okrągłego Oli, który toczył się radośnie po łące. „Dlaczego jesteś taki sztywny?” – zapytał Oli. Kwadracik spuścił rogi i poczuł się jeszcze smutniejszy.

Nagle nadleciał wiatr i porwał liście. Kwadracik próbował je złapać, ale jego ostre rogi utknęły w ziemi. „Pomocy!” – zawołał. Wtedy Okrągły Oli podtoczył się do niego, ale nie mógł go wyciągnąć, bo był za gładki.

Przyleciała Trójkątna Tola. „Ja mam trzy ostre rogi, może pomogę?” – powiedziała. Razem z Okrągłym Olim próbowali, ale bez skutku. Kwadracik płakał: „Jestem do niczego!”.

Wtem zjawiła się Prostokątna Pola. „Poczekajcie, zobaczcie, jak stabilny jest Kwadracik – jeśli go obrócimy, będzie mógł stanąć na boku i uwolnić się” – zaproponowała. Wszyscy razem delikatnie obrócili Kwadracika i udało się!

Kwadracik uśmiechnął się. „Dziękuję! Dzięki wam zrozumiałem, że każdy kształt ma swoją siłę. Ja jestem mocny i stabilny, a Wy jesteście gładkie lub ostre – razem tworzymy wspaniały świat kształtów!”.

Od tego dnia Kwadracik bawił się z Olim, Tolą i Polą. Razem budowali zamki z klocków, grali w piłkę i rysowali na niebie. Każdy był potrzebny i wyjątkowy.

Gdy zapadł wieczór, wszystkie kształty położyły się spać pod kołdrą z gwiazd. Kwadracik zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, przyjaciele. Jestem szczęśliwy, że jestem kwadratem”. I zasnął słodko w blasku księżyca.