Leśna Olimpiada Mrówki Florentynki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mrówka o imieniu Florentynka. Była to mrówka bardzo żywiołowa – uwielbiała biegać, skakać i wspinać się na najwyższe źdźbła trawy. Pewnego dnia usłyszała, że w lesie odbędzie się Wielka Leśna Olimpiada.

Florentynka od razu zapragnęła wziąć udział we wszystkich konkurencjach. Najbardziej cieszyła się na bieg przez las i skok przez kałużę. – Będę najszybsza i najsilniejsza! – wołała do swoich przyjaciół: biedronki Basi i pajączka Stefka.

Nadszedł dzień olimpiady. Na polanie zebrały się wszystkie leśne stworzenia. Sowa Zosia, sędzia, ogłosiła pierwszą konkurencję: bieg wokół wielkiego dębu. Florentynka wystartowała bardzo szybko, ale po kilku krokach potknęła się o korzeń i upadła. Rozpłakała się, bo bolała ją nóżka i była smutna, że nie wygra.

Wtedy podeszła do niej biedronka Basia. – Nie martw się, Florentynko! Pomożemy ci wstać. Może pobiegniemy razem? – zaproponowała. Florentynka otarła łezki i uśmiechnęła się. Razem z Basią i jeszcze kilkoma mrówkami utworzyły małą sztafetę, podając sobie liść jak pałeczkę.

Kiedy przyszła pora na skok przez kałużę, Florentynka znów była gotowa. Tym razem nie chciała skakać sama – zaprosiła pajączka Stefka, by skoczyli razem. – Razem dalej skoczymy! – zaśmiał się Stefek. I rzeczywiście, skoczyli tak wysoko, że kałuża została daleko w tyle.

Pod koniec dnia Sowa Zosia ogłosiła wyniki. – Wszyscy jesteście zwycięzcami! – powiedziała. – Florentynka pokazała, że w sporcie nie chodzi o to, by być pierwszym, ale by cieszyć się ruchem i pomagać innym. Florentynka poczuła dumę – nie ze zwycięstwa, ale z tego, że miała wspaniałych przyjaciół.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, Florentynka wróciła do mrowiska. Czuła zmęczenie, ale i wielką radość. – Jutro znów pobiegamy z Basią i Stefkiem – szepnęła do siebie, zasypiając. Nad lasem rozbłysły pierwsze gwiazdy, a mrówka uśmiechnęła się przez sen.

Dobranoc, Florentynko – szumiały liście. Dobranoc, mała mrówko – szeptał wiatr. I cały las zapadł w spokojny, cichy sen.