Gwiazdka i jej przytulne łóżeczko

— Bajka do czytania —

Mała króliczka Róża bardzo lubiła swoje przytulanki, ale najbardziej na świecie lubiła spać w wielkim łóżku mamy i taty. Każdej nocy tuliła się do mamy i słuchała jej cichego oddechu, a tata opowiadał jej historie o gwiazdach. Pewnego wieczoru mama powiedziała: „Różo, masz już swoje własne łóżeczko. Jest miękkie, ciepłe i czeka na ciebie.”

Róża spojrzała na swoje małe łóżko obok. Było różowe, z baldachimem z lekkiego materiału, a na poduszce leżał jej ulubiony pluszowy zajączek – Pan Długouch. „Ale ja chcę spać z wami!” – zapiszczała Róża. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała ją po uszach. „Twoje łóżko też jest przytulne, a my jesteśmy tuż obok. Spróbuj dziś w nim zasnąć, a jeśli będziesz potrzebować, zawołaj nas.”

Róża niechętnie weszła pod swoją kołderkę w gwiazdki. Pan Długouch siedział obok i patrzył na nią swoimi guzikowymi oczkami. „Długouszu, boję się” – szepnęła króliczka. Wtedy z kącika pokoju rozbłysło delikatne światło – to lampka w kształcie gwiazdy, którą tata postawił na nocnym stoliku. Światło było miękkie jak księżyc i tańczyło na ścianie.

„Popatrz, Długouszu, to taka mała gwiazda” – powiedziała Róża. „Mama mówiła, że gwiazdy pilnują dzieci, które śpią w swoich łóżkach.” Zajączek skinął głową (przynajmniej tak się Róży wydawało). Dziewczynka zamknęła oczy i zaczęła wyobrażać sobie, że jej łóżko to mały statek kosmiczny, a lampka to gwiazda przewodnia.

Nagle usłyszała ciche kroki. To tata przyszedł sprawdzić, czy śpi. „Widzę, że twoja gwiazda świeci pięknie” – szepnął. „A twój statek jest bezpieczny. Pamiętaj, że zawsze możesz do nas przyjść, ale twoje łóżko też jest wspaniałe.” Róża uśmiechnęła się i przytuliła Pana Długoucha. Czuła się coraz spokojniejsza.

Po chwili usłyszała, jak mama nuci kołysankę z drugiego pokoju. Melodia płynęła przez drzwi jak miód. Róża ziewnęła, a jej powieki zrobiły się ciężkie. Pan Długouch leżał obok, a lampka rzucała na sufit małe gwiazdki. „To jest moje łóżko” – pomyślała Róża. „I jest super.”

Za oknem na niebie zapaliły się prawdziwe gwiazdy. Jedna z nich mrugnęła do Róży, jakby mówiła: „Dobranoc, mała króliczko.” Róża westchnęła głęboko, wtuliła nos w futerko Pana Długoucha i zasnęła spokojnie. W pokoju zapanowała cisza, tylko lampka gwiazda delikatnie migotała, strzegąc jej snu aż do rana.