Przepraszam, mały skrzacie

— Bajka do czytania —

W małym domku pod wielkim dębem mieszkał lisek Rufi. Był bardzo wesoły, ale nie lubił mówić „przepraszam”. Kiedy zrobił coś nie tak, odwracał ogon i udawał, że nic się nie stało.

Pewnego dnia Rufi bawił się z zajączkiem Kicem. Rufi chciał być najszybszy i popchnął Kica, żeby go wyprzedzić. Kic upadł na ziemię, a z jego koszyczka wysypały się jagody.

„A nie mówiłem! Teraz wszystko się wysypało!” – zapłakał Kic. Rufi poczuł w brzuszku dziwne ukłucie, ale nie powiedział nic. Schował ogon i pobiegł do domu.

Mama lisa zobaczyła smutną minę synka. „Rufi, co się stało? Jesteś taki zasmucony.” Rufi opowiedział o popchnięciu i o tym, że Kic płakał. Mama pogłaskała go po głowie i powiedziała: „Jest takie czarodziejskie słowo. Gdy je wypowiesz, smutki znikają jak za dotknięciem różdżki.”

„Jakie to słowo?” – zapytał Rufi. „To słowo to: przepraszam” – odpowiedziała mama. Rufi wybiegł z domu i pobiegł szukać Kica. Znalazł go nad strumykiem, smutnie patrzącego w wodę.

„Kicu… przepraszam” – powiedział cicho Rufi. „Nie chciałem, żeby ci się wysypały jagody. Bardzo mi przykro.” Kic podniósł głowę, a jego oczy zajaśniały. „W porządku, pomogę ci zbierać nowe” – powiedział Kic i uśmiechnął się.

Zaczęli razem szukać jagód w lesie. Rufi niósł koszyczek, a Kic skakał z krzaczka na krzaczek. Po chwili koszyk był pełny, a przyjaciele śmiali się głośno. Rufi zrozumiał, że słowo „przepraszam” naprawdę działa jak czary.

Wieczorem Rufi położył się do swojego łóżeczka. Mama przytuliła go i szepnęła: „Pamiętaj, skarbie, że przepraszam to najpiękniejsze słowo, które łączy serca.” Rufi zamknął oczy, a nad domem świeciły gwiazdy, mrugając do niego na dobranoc.