Sowa Fredro i tajemnicze pytania

— Bajka do czytania —

W starym, rozłożystym dębie, na samym jego czubku, mieszkała sowa o imieniu Fredro. Fredro nie był zwyczajną sową – miał wielkie, okrągłe oczy pełne ciepła i cierpliwość godną najlepszego przyjaciela. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad lasem, zwierzęta przychodziły do niego z różnymi pytaniami.

Pewnego razu przyszedł do niego zajączek Kicuś. – Fredro, boję się, że nie znajdę dość marchewek na zimę. Co mam zrobić? – zapytał drżącym głosem. Sowa westchnęła łagodnie i odpowiedziała: – Kicusiu, zamiast martwić się o to, czego nie masz, rozejrzyj się wokoło. Może sąsiadka wiewiórka zna miejsce, gdzie marchewki rosną najsłodziej?

Zajączek podziękował i pobiegł do wiewiórki Chrumki. Ta rzeczywiście znała polankę, na której marchewki rosły gęsto jak gwiazdy na niebie. Kicuś zebrał ich tyle, że starczyło na całą zimę. – Fredro miał rację – szepnął sam do siebie, skacząc radośnie do norki.

Następnego wieczoru przyszła Chrumka, ale tym razem wiewiórka martwiła się o swoje orzechy. – Fredro, schowałam orzechy w dziupli, ale nie pamiętam, w której. Co teraz zrobię? Sowa mrugnęła okiem i odparła: – Chrumko, zapamiętaj, że ważne jest nie tylko chowanie, ale i dzielenie się. Może poprosisz ptaszki, by ci pomogły? One wszystko widzą z góry.

Wiewiórka poszła do wilgi Ewy, która zaśpiewała wesoło: – Widziałam, jak chowałaś orzechy w dziupli przy starym buku! Chrumka odnalazła swój skarb i od razu podzieliła się z ptaszkami garścią orzechów. – Dziękuję, Fredro – szepnęła, cmokając w pierze sowy na dobranoc.

Kolejnej nocy, gdy gwiazdy mrugały jak złote iskierki, do sowy przyszedł mały lisek Rysio. – Fredro, chcę być taki mądry jak ty, ale nie wiem jak – westchnął. Sowa pokiwała głową i powiedziała cicho: – Mądrość nie bierze się stąd, że się dużo wie, ale stąd, że się umie słuchać. Słuchaj lasu, przyjaciół i swojego serca, a znajdziesz odpowiedzi.

Lisek zmrużył oczy i przez chwilę wsłuchał się w szum drzew. Usłyszał, jak wiatr tańczył z liśćmi, jak świerszcze grały nocną melodię. – Chyba rozumiem – powiedział miękko i położył się obok sowy, patrząc w niebo. Fredro otulił go skrzydłem i oboje zamilkli, patrząc na gwiazdy.

Gdy noc stała się najcichsza, a leśne stworzenia zasnęły w swych kryjówkach, Fredro westchnął głęboko. – Dobranoc, lesie – szepnął, zamykając zmęczone oczy. Nad dębem zapadła cisza przerywana tylko oddechem śpiących zwierząt. A gwiazdy, jak małe światełka, pilnowały snu wszystkich, którzy szukali odpowiedzi w sercu i w przyjaźni.

I tak, każdej nocy mądra sowa Fredro pomagała zwierzętom, a one odwdzięczały się ciepłem i uśmiechem. Bo czasem najważniejsze pytania nie potrzebują wielkich odpowiedzi – wystarczy ktoś, kto wysłucha.