Sowa Zosia i nocna przygoda

— Bajka do czytania —

Za oknem zapadł zmrok, a w starym dębie obudziła się mała sowa Zosia. Przeciągnęła się, zatrzepotała puchatymi skrzydłami i rozejrzała dookoła. Wszędzie było cicho i szaro, a księżyc wisiał nad lasem jak wielki srebrny balon.

Zosia wychyliła głowę z dziupli i zdziwiła się, że nikogo nie widzi. – Gdzie wszyscy? – pisnęła cichutko. Wiewiórki dawno spały w swoich gniazdkach, a ptaki pochowały się w gałęziach. Nikt nie odpowiadał.

Zosia poczuła się samotna. Usiadła na gałęzi i westchnęła. Nagle usłyszała szuranie. To był mały jeż, który szedł alejką mchu. – Dlaczego jesteś smutna? – zapytał jeż. – Bo chcę się bawić, ale wszyscy śpią – odrzekła Zosia.

Jeż uśmiechnął się. – Ale ty jesteś sową! Sowy bawią się w nocy. Spójrz, oto nadlatuje nietoperz, a tam świętojańskie robaczki zaczynają tańczyć. Zosia spojrzała – rzeczywiście, wśród drzew migotały zielone światełka.

Nietoperz zawisł do góry nogami na gałęzi. – Chodź, nauczę cię latać bez szmeru – powiedział. A świetliki ustawiły się w rządku jak małe latarenki. Zosia zatrzepotała radośnie i poleciała za nowymi przyjaciółmi.

Przez chwilę Zosia wirowała w świetlistym korowodzie. Nauczyła się cicho sunąć między drzewami i nasłuchiwać szelestów. Jeż tymczasem zwinął się w kulkę i turlał po mchu – wszyscy świetnie się bawili.

Nagle z oddali dobiegł głos mamy sowy: – Zosiu, czas wracać do gniazda. Mama przytuliła małą i powiedziała: – Widzisz, każdy ma swój własny czas. Sowy śpią w dzień, a szaleją nocą. Jesteś wyjątkowa – taka, jaka jesteś.

Zosia ziewnęła szeroko. Położyła głowę na miękkim pierzu mamy, a gwiazdy nad lasem zamrugały jej na dobranoc. – Dobranoc, mamo – szepnęła. I zasnęła, śniąc o srebrnym księżycu i tańczących świetlikach.