Bajka o sokoł dla dzieci: Mały Sokół i Księżycowe Piórko

— Bajka do czytania —

Mały sokół Fik mieszkał wysoko na skale, skąd lubił patrzeć w niebo. Pewnej nocy zobaczył coś błyszczącego – małe srebrne piórko spłynęło z księżyca prosto na jego gniazdo. Fik zdziwił się: "Skąd się wzięło to piórko?"

Fik ostrożnie wziął piórko w dziób. Było lekkie jak obłok i świeciło w ciemności. "Muszę je oddać księżycowi" – pomyślał mały sokół. Ruszył w drogę, trzepocząc skrzydłami.

Po drodze spotkał sowę Zuzię, która drzemała na gałęzi. "Co niesiesz, Fik?" – zapytała sowa. "Piórko z księżyca!" – odpowiedział Fik. Zuzia spojrzała i powiedziała: "To piękny dar. Ale księżyc nie chce go z powrotem – on pragnie, byś je zachował jako pamiątkę."

Fik nie był pewien. Poleciał dalej, na łąkę, gdzie spotkał lisa Rudka. "Widziałem twoje piórko" – powiedział lis. "Błyszczy jak gwiazda. Może księżyc wysłał je do ciebie, byś zawsze pamiętał o niebie, gdy zasypiasz."

Sokółek poczuł ciepło w sercu. Usiadł na kamieniu i przyjrzał się piórku. Ono naprawdę było wyjątkowe – migotało różnymi kolorami, jak mała tęcza. "Czy mogę je zatrzymać?" – zapytał cicho wiatr. Wiatr szepnął: "Tak, to twój skarb."

Fik wrócił do gniazda, gdy słońce chowało się za horyzontem. Położył piórko obok siebie i patrzył, jak gaśnie ostatnie światło dnia. Nagle piórko rozbłysło jeszcze mocniej, a potem delikatnie zgasło, jakby mówiło: "Czas spać."

Mały sokół zwinął się w kłębek, z piórkiem pod skrzydłem. Wokół zrobiło się cicho i spokojnie. Gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie, a księżyc uśmiechał się srebrnym blaskiem.

Fik zamknął oczy i śnił o lataniu pośród chmur i gwiazd. Czuł, że to piórko było najlepszym prezentem – nauczyło go, że czasem to, co wydaje się obce, może stać się nasze, jeśli tylko otworzymy serce. Dobranoc, mały sokołku.