Bajka o skuterze wodnym Bąbelku

— Bajka do czytania —

Nad błękitnym jeziorem mieszkał mały skuter wodny o imieniu Bąbelek. Bąbelek był żółty jak słońce i miał okrągłe, wesołe oczy. Każdego ranka budził się z myślą: „Dziś popłynę szybciej niż wczoraj!”.

Bąbelek uwielbiał pędzić po tafli jeziora, zostawiając za sobą srebrzysty warkocz piany. Ścigał się z rybkami i przeskakiwał nad falami. „Jestem najszybszy!” – wołał radośnie, a woda pluskała mu pod śrubą.

Pewnego dnia Bąbelek spotkał starą, mądrą żółwicę imieniem Zosia. Żółwica leniwie pływała wśród lilii wodnych. „Dlaczego tak się spieszysz, Bąbelku?” – zapytała. „Bo szybkość jest fajna!” – odparł skuter. Zosia uśmiechnęła się: „Spróbuj popłynąć wolno – zobaczysz, ile piękna ci umyka”.

Bąbelek nie był pewny, ale postanowił spróbować. Zwolnił tak, że woda ledwo muskała jego boki. I wtedy zobaczył… małe żabki skaczące po liściach grzybieni, ważki o perłowych skrzydłach i kropelki rosy błyszczące na kwiatach. „Ojej, jakie to cudowne!” – szepnął zdziwiony.

Kolejnego dnia Bąbelek znów pędził, ale tym razem inaczej. Co jakiś czas robił sobie przerwę, by podziwiać zachód słońca lub posłuchać śpiewu ptaków. Zauważył, że nawet jego przyjaciele – rybki – chętniej do niego podpływają, gdy nie robi takiego hałasu.

Wieczorem, gdy niebo zrobiło się granatowe, Bąbelek popłynął na środek jeziora. Woda była gładka jak lustro, a nad nim pojawiły się pierwsze gwiazdy. „To jest najlepsze” – pomyślał. Nie musiał być najszybszy, by czuć się szczęśliwy.

Przycumował do małego pomostu, zamknął oczy i wsłuchał się w cichy plusk fal. Czuł się lekki i spokojny. Wiedział, że jutro znów popłynie – czasem szybko, czasem wolno – ale zawsze będzie pamiętał o tym, co naprawdę ważne.

Na niebie zaświeciła mała, ciepła gwiazdka – jakby mówiła: „Dobranoc, Bąbelku. Śpij słodko”. A jezioro otuliło go ciemnością, kołysząc do snu.