Bajka o lotni i małym chmurkowym ptaszku

— Bajka do czytania —

W małym hangarze na skraju łąki mieszkała sobie mała lotnia o imieniu Lolek. Lotek był żółto-niebieski, a jego skrzydła były lekkie jak piórko. Każdego ranka patrzył przez okno na niebo i marzył, żeby wzbić się wysoko, ponad chmury.

Lotek próbował latać sam, ale za każdym razem, gdy tylko odrywał się od ziemi, zaraz opadał z powrotem. – Dlaczego nie mogę latać jak ptaki? – smucił się. Wtedy z góry usłyszał cichy świst. To był mały chmurkowy ptaszek, który mieszkał wśród obłoków.

Ptaszek miał białe piórka i uśmiechał się promiennie. – Potrzebujesz wiatru, Lolku – powiedział. – Wiatr cię uniesie, ale musisz mu zaufać. Lotek spojrzał w niebo i zobaczył delikatny powiew, który tańczył wśród traw.

Chmurkowy ptaszek usiadł na skrzydle lotni i szepnął: – Zamknij oczy i pomyśl o czymś lekkim. Lotek zamknął oczy i wyobraził sobie dmuchawce unoszące się nad łąką. Nagle poczuł, jak wiatr podnosi go delikatnie do góry.

Lotek unosił się coraz wyżej. Widział z góry zielone pola, małe domki i wijącą się rzekę. – To takie piękne! – zawołał. Chmurkowy ptaszek leciał obok i wskazywał mu najciekawsze miejsca: okrągłe jezioro i las pełen jodeł.

Po pewnym czasie Lotek poczuł zmęczenie. – Chcę już wrócić – powiedział cicho. Wiatr delikatnie zniżył lot i posadził lotnię na miękkiej łące. Lotek uśmiechnął się do ptaszka: – Dziękuję, że byłeś ze mną. Nauczyłem się, że czasem trzeba pozwolić, by inni pomogli.

Gdy zapadł zmrok, Lotek położył się w swoim hangarze. Przez okno widział migoczące gwiazdy. Chmurkowy ptaszek usiadł na parapecie i zaśpiewał cichą kołysankę. Lotek zamknął oczy, a jego skrzydła złożyły się jak do snu.

Dobranoc, Lolku – szepnął ptaszek. – Śpij spokojnie, a jutro znów polecimy razem. Lotek uśmiechnął się przez sen, a wokół niego tańczyły srebrne iskierki światła księżyca. W hangarze zapanowała cisza i spokój, a mała lotnia śniła o chmurach i przygodach.