Bajka o siedmiu koźlątkach i zaczarowanym lesie

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa miały srebrzyste liście, a strumyk śpiewał cichutkie melodie, mieszkała mama koza z siedmioma koźlątkami. Każde z nich było inne: najstarsze, Kicek, miało rude futerko i zawsze nosiło w kieszeni żołędzia na szczęście. Środkowe, Białasek, uwielbiało liczyć gwiazdy, a najmłodsze, Puchatek, ciągle gubiło swoją ulubioną czerwoną wstążkę.

Pewnego dnia mama koza musiała iść na targ po jagody i ser. Przed wyjściem poukładała na parapecie siedem kamyków – każdy innego koloru. „Gdy wrócę, zapukam trzy razy i zaśpiewam: 'Otwórzcie, moje skarbeczki, mama wróciła z jagód beczki'. A jeśli ktoś zapuka inaczej, nie otwierajcie!” – powiedziała, całując każde koźlątko w czubek nosa.

Ledwie mama zniknęła za zakrętem, do chatki zapukał wilk. Nie był to zwykły wilk – miał na sobie pelerynę z lisiego ogona i udawał podróżnika. „Puk, puk, otwórzcie, to ja, wasza ciocia Lisia!” – zaśpiewał cienkim głosikiem. Ale Kicek spojrzał przez dziurkę od klucza i zobaczył ogon. „Mama mówiła, że ciocia ma ogon puszysty jak chmurka, a twój jest chudy jak patyk!” – krzyknął.

Wilk się zdenerwował i pobiegł do starej sowy, która znała się na sztuczkach. Sowa poradziła mu, by umoczył łapy w miodzie i obtoczył w mące, żeby były białe i miękkie jak u mamy. Wilk posłuchał i wrócił. Zapukał miękko łapą i zaśpiewał najsłodszym głosem, na jaki go było stać. Białasek, który liczył gwiazdy na suficie, nie sprawdził dokładnie i otworzył drzwi.

W chatce zrobiło się strasznie: wilk wpadł jak burza, a koźlątka rozpierzchły się po kątach. Puchatek schował się za firanką, Kicek pod stołem, a Białasek wlazł do garnka po jagodach. Wilk łypał okiem i szukał, ale koźlątka były sprytne. Nagle zobaczył, że w kącie stoi stary zegar z kukułką. Gdy wilk podszedł bliżej, kukułka wyskoczyła i krzyknęła: „Kuku!”, a zza zegara wyskoczyły wszystkie koźlątka, trzymając się za łapki.

„Razem jesteśmy silniejsze!” – zawołał Kicek. Koźlątka zaczęły skakać wokół wilka, krzycząc i tupiąc, aż ten zakręcił się i zakręcił, i w końcu wybiegł z chatki, gubiąc po drodze pelerynę. Wtedy wróciła mama koza. Zobaczyła, że wszystkie dzieci są całe i zdrowe, a w chacie pełno śmiechu. „Dobrze, że byliście razem” – powiedziała, przytulając każde z osobna.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, koźlątka usiadły na dywanie i mama opowiedziała im historię o tym, jak ważne jest słuchać się i ufać sobie nawzajem. Potem Puchatek znalazł swoją wstążkę – okazało się, że zaczepiła się o róg firanki. Wszystkie koźlątka ziewnęły i położyły się spać, a mama pogłaskała je po głowach. Cichutko zamknęła okno, by żaden wilk nie zakłócił ich snu. I tak, w blasku księżyca, siedem koźlątek zasnęło, marząc o jagodach i przygodach.