Bajka o sędzi Zosi i pluszowym misiu

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym miasteczku mieszkała pani Zosia. Każdego ranka zakładała elegancki czarny płaszcz z błyszczącym łańcuchem na szyi – to był jej strój sędziego. Pani Zosia uwielbiała pomagać innym.

Kiedy tylko wchodziła do sali, wszyscy wstawali. Na jej stole leżała waga – mała, złota waga, która pokazywała, co jest sprawiedliwe. W lesie obok miasteczka mieszkały pluszaki, które czasem się kłóciły.

Pewnego dnia do sądu przyszły dwa misie: Brązowy i Szary. Brązowy trzymał w łapkach długopis, a Szary krzyczał: „To mój długopis!” Wiadomo, że każdy miś chciał nim rysować.

Pani sędzia Zosia poprosiła, żeby usiadły na małych krzesełkach. „Opowiedzcie mi po kolei, co się stało” – powiedziała ciepłym głosem. Brązowy miś powiedział, że długopis leżał na stole, a Szary go zabrał.

Szary miś odpowiedział, że sam go znalazł na polanie. Pani Zosia uważnie słuchała. Potem poprosiła, żeby oba misie narysowały coś na kartce – każdy swoim kolorem.

„Aha!” – zawołała pani Zosia. „Długopis ma niebieski wkład, ale wasze rysunki są zielone i czerwone. Więc to nie ten sam długopis! To są dwa różne długopisy.” Misie spojrzały i zobaczyły, że mają własne – po prostu się pomieszały.

Pani sędzia pogłaskała je i powiedziała: „Ważne, żeby słuchać siebie nawzajem. Wtedy łatwiej znaleźć prawdę.” Misie uściskały się i obiecały, że będą pytać, zanim się pokłócą. Pani Zosia uśmiechnęła się i zamknęła teczkę.

Wieczorem pani sędzia wróciła do domu. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Usiadła w fotelu, wypiła ciepłe mleko i pomyślała: „Dobrze, że mogę pomagać przyjaciołom.” Potem zamknęła oczy i cicho szepnęła: „Dobranoc, małe misie, dobranoc, gwiazdy.”

A w lesie misie spały spokojnie, każdy ze swoim długopisem. Wszystko było w porządku. I tak każdego dnia pani Zosia uczyła wszystkich, że sprawiedliwość i słuchanie są jak ciepły kocyk – otulają i dają spokój.