Ruchome schodki

— Bajka do czytania —

W dużym sklepie mieszkały ruchome schodki. Były długie, srebrzyste i bardzo grzeczne – wolały stać nieruchomo, ale gdy ktoś chciał jechać, delikatnie się poruszały.

Każdego ranka schodki budziły się pierwsze. Czekały cierpliwie na ludzi, którzy wchodzili do sklepu. Najbardziej lubiły, gdy jechały na nich dzieci. Stukały wtedy wesoło: stukać, stukać, stukać – i unosiły je w górę.

Pewnego dnia przyszedł mały Krzyś. Trzymał mamę za rękę i patrzył na schodki z niepewnością. „Nie chcę, one mnie zjedzą!” – szepnął. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To tylko schodki, są bardzo przyjazne.”

Schodki usłyszały to i zrobiło im się przykro. „My nie jemy dzieci, my je woziemy!” – zaskrzypiały cichutko. Krzyś nadal się bał, więc schodki postanowiły mu pomóc. Zatrzymały się na chwilę, jakby mówiły: „Wejdź, bezpiecznie cię zawiozę.”

Krzyś wziął głęboki oddech i postawił stopę na pierwszym stopniu. Schodki ruszyły powolutku – tup, tup, tup. Chłopiec poczuł, jak unoszą go wyżej i wyżej. „To fajne!” – zawołał. Na górze zeskoczył i podziękował schodkom.

Od tego dnia Krzyś codziennie jeździł na ruchomych schodkach. A one były szczęśliwe, że mogły pomagać. Czasem nawet wesoło migały lampkami, gdy widziały swojego małego przyjaciela.

Wieczorem, gdy sklep się zamykał, schodki zasypiały cichutko. Śniły o małych stopkach, które po nich stąpały, i o uśmiechach dzieci. A Krzyś w domu też kładł się spać i myślał: „Jutro znów pojeżdżę moimi schodkami.”

W pokoju zrobiło się ciemno, księżyc świecił przez okno. Krzyś zamknął oczy i słyszał jeszcze cichutkie stukać: stukać, stukać… Dobranoc, małe schodki. Dobranoc, Krzysiu.