Bajka o paralotni Lunii

— Bajka do czytania —

W małym hangarze na skraju łąki mieszkała sobie mała paralotnia o imieniu Lunia. Była żółta jak słońce i miała miękkie, jedwabiste skrzydła. Bardzo chciała latać wysoko, ale zawsze bała się, że wiatr ją porwie za daleko.

Pewnego dnia Lunia spotkała małego ptaszka o imieniu Piórko. Piórko miał szare piórka i śpiewał wesołe piosenki. "Dlaczego nie latasz wyżej?" – zapytał ptaszek. "Widok z góry jest cudowny!"

Lunia westchnęła: "Boję się, że wiatr będzie za silny. Moje skrzydła są lekkie jak piórko, ale serce mam ciężkie ze strachu." Piórko usiadł na jej skrzydle i powiedział: "Spróbujmy razem. Będę leciał obok ciebie."

Lunia zgodziła się. Wystartowali z łąki. Najpierw lecieli nisko, nad kwiatami. Lunia czuła ciepły wiatr na skrzydłach. Piórko ćwierkał wesoło: "Zobacz, jakie kolorowe są maki!"

Potem Piórko poleciał wyżej. Lunia zawahała się, ale przypomniała sobie, że ptaszek jest obok. "Raz, dwa, trzy!" – szepnęła i uniosła się. Wiatr niósł ją łagodnie, a słońce grzało jej skrzydła.

Z góry zobaczyła całą łąkę, rzekę jak srebrną wstążkę i małe domki. "Jaki piękny świat!" – zawołała. Piórko usiadł na jej skrzydle i zaśpiewał piosenkę o odwadze.

Lunia zrozumiała, że strach mija, gdy ma się przyjaciela u boku. Lecąc razem, czuli się wolni i szczęśliwi. Słońce powoli chowało się za horyzont.

Gdy zapadł zmrok, Lunia wróciła do hangaru. Piórko usiadł na dachu i zaśpiewał kołysankę. Lunia złożyła skrzydła, zamknęła oczy i patrzyła na gwiazdy. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Dobranoc, Luniu. Dobranoc, Piórko.