Bajka o wyścigu, który wygrała przyjaźń

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Wyścigówka, gdzie każdy samochód marzył o tym, by być najszybszym na torze, mieszkał mały, niebieski samochodzik o imieniu Rączka. Rączka nie był ani największy, ani najbłyszczący – miał tylko jedno wielkie serce i opony w białe paski. Każdego ranka ćwiczył na pętli, marząc o udziale w Wielkim Wyścigu o Złoty Kluczyk.

Pewnego dnia do miasteczka przyjechały dwa nowe samochody: czerwony, lśniący Błysk, który pędził jak wiatr, i srebrny, dumny Szybki, który nigdy się nie uśmiechał. Obaj śmiali się z Rączki, że ma małe koła i starą maskę. – Nie masz szans! – trąbił Błysk. – Zobaczysz, jak cię wyprzedzę! – dodał Szybki, mrugając reflektorami.

Rączka poczuł smutek, ale nie przestał trenować. Pomagał też innym: staremu ciężarówce Dziadkowi, który utknął na poboczu, i małemu skuterkowi, który zgubił drogę. – Dziękuję, Rączko! – wołali. – Gdyby nie ty, nie dotarlibyśmy na metę. A Rączka tylko skromnie mrugał światłami.

Nadszedł dzień Wielkiego Wyścigu. Na starcie stanęły wszystkie samochody: Błysk, Szybki, Rączka i wiele innych. Syrena wystartowała – i ruszyli! Błysk i Szybki od razu wysforowali się na czoło, a Rączka jechał spokojnie, pamiętając o zasadach bezpieczeństwa.

Na ostrym zakręcie Błysk wpadł w poślizg i wylądował w rowie. Szybki, zamiast pomóc, tylko się zaśmiał i pojechał dalej. Wtedy Rączka zatrzymał się, wyciągnął linę i pomógł Błyskowi wydostać się na tor. – Dziękuję – szepnął Błysk, czerwieniejąc ze wstydu.

Razem pojechali dalej. Po chwili zobaczyli Szybkiego, który miał kłopot – jego silnik przegrzał się na wzgórzu. Rączka, choć był zmęczony, podzielił się swoją chłodzącą wodą. Szybki opuścił reflektory i powiedział: – Przepraszam, myślałem, że liczy się tylko prędkość. A ty pokazałeś mi, co znaczy być prawdziwym mistrzem.

Na mecie wszyscy trzej wjechali razem – ramię w ramię. Sędziowie ogłosili, że Złoty Kluczyk trafia do Rączki, nie za szybkość, ale za największe serce. Błysk i Szybki obiecali, że od dziś będą pomagać innym. A Rączka uśmiechnął się i powiedział: – Najważniejsze, że jesteśmy przyjaciółmi.