Franio i skarb przyjaźni

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym miasteczku Barwinek, mieszkał mały, niebieski samochodzik o imieniu Franio. Miał okrągłe reflektory i uśmiechniętą atrapę, a na dachu małą, czerwoną chorągiewkę. Franio uwielbiał jeździć po krętych uliczkach i marzył o wielkim wyścigu, który miał się odbyć za tydzień.

Każdego ranka Franio ćwiczył szybkie skręty i przyspieszenia. „Będę najszybszy!” – mówił do swoich kółek. Ale często widywał wielkie, czerwone auto o imieniu Rychu, które pędziło jak rakieta. Franio czuł się wtedy malutki i myślał, że nigdy nie będzie tak wspaniały jak Rychu.

Pewnego dnia, w drodze na trening, Franio zobaczył żółte autko o imieniu Zuzia, które stało na poboczu i smutno mrugało światłami. „Co się stało?” – zapytał Franio. „Mam przebitą oponę, a do domu daleko” – odpowiedziała Zuzia. Franio spojrzał na zegar – zbliżała się pora treningu!

Mimo to Franio zatrzymał się. „Pomogę ci” – powiedział. Wyjął swoją małą pompkę i zapasowe koło. Choć nie było to łatwe, po chwili opona była naprawiona. Zuzia uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję, Franio! Jesteś prawdziwym przyjacielem.”

Kiedy Franio dotarł na trening, wyścig już się skończył. Rychu machnął kołami: „Gdzie się podziewałeś? Przegapiłeś wszystko!” Franio spuścił reflektory. Ale wtedy Zuzia podjechała do niego, a za nią inne autka, którym Franio kiedyś pomógł. „Franio jest najlepszy, bo ma dobre serce” – powiedziały.

Franio poczuł ciepło w silniczku. Nie wygrał wyścigu, ale zyskał wielu przyjaciół. A przyjaciele – jak mówiła babcia – są ważniejsi niż puchary. Od tej pory Franio każdego dnia pomagał komuś potrzebującemu, a jego miasteczko stało się radośniejsze.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za wzgórzami, Franio wrócił do swojego przytulnego garażu. Zmęczony, ale szczęśliwy. Przez okno widział gwiazdy na niebie – jedną jaśniejszą od innych. „To chyba miasteczko dziękuje mi za dzisiejszy dzień” – pomyślał i zamknął oczy.

W ciszy nocy, przy odgłosach cichnących silników, Franio zasnął głęboko. Śnił o kolorowych drogach i uśmiechniętych autkach. A wokół rozlegał się tylko szept wiatru i delikatny stukot kół podróżujących do snu. Dobranoc, Franio. Dobranoc, miasteczku Barwinek.