Karmel i Błękitek: Wyścig o przyjaźń

— Bajka do czytania —

W małym, słonecznym miasteczku Miganowo mieszkał czerwony samochodzik o imieniu Karmel. Miał błyszczące reflektory i gumowe opony, pachnące świeżą gumą. Karmel uwielbiał ścigać się z wiatrem – pędził po ulicach tak szybko, że liście wirowały za nim w kolorowym wirze.

Jego najlepszym przyjacielem był niebieski samochodzik Błękitek. Błękitek nie był tak szybki jak Karmel, ale za to zawsze zatrzymywał się, by pomóc każdemu, kto miał kłopot. Pewnego dnia ogłoszono wielki wyścig o Złoty Reflektor.

„Wygram, zobaczysz!” – wołał Karmel, podskakując na sprężynach. Błękitek uśmiechnął się tylko spokojnie. Trasa była długa i kręta, prowadziła przez Stary Las i Wzgórze Trzech Dębów.

Karmel wystartował jak strzała. Mijał zakręty z piskiem opon, był pierwszy, aż nagle usłyszał ciche: „Pomocy!”. To mały, żółty traktorek Tomek utknął w błocie na skraju drogi. Karmel zaszumiał głośno silnikiem – przecież wyścig! – i pomknął dalej.

Po chwili zobaczył Błękitka, który zatrzymał się przy Tomku. Z pomocą liny wyciągnęli traktorek na twardy grunt. Karmel jechał dalej, ale na zakręcie poczuł, że coś stuka mu w kole. Zjechał na pobocze – przebita opona!

Siedział smutny, gdy nadjechał Błękitek z Tomkiem. „Potrzebujesz pomocy?” – zapytał Błękitek. Tomek przyniósł małą dętkę, a Błękitek szybko wymienił koło. Karmel spuścił reflektory ze wstydu. „Dziękuję wam. Myślałem, że bycie najszybszym jest najważniejsze. Ale to wy jesteście prawdziwymi zwycięzcami” – powiedział cicho.

Na mecie nie było Złotego Reflektora, ale wszyscy dostali po złotym znaczku z napisem „Przyjaciel”. Karmel przytulił się do Błękitka i od tej pory zawsze, gdy ktoś potrzebował pomocy, pierwszy zatrzymywał się, by pomóc.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się nad Miganowem, Karmel wjechał do swojego garażu. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamrugał światłami – dwa razy – na dobranoc i zamknął oczy. Cisza otuliła miasteczko, a księżyc kołysał małe samochodziki do snu.