Bajka o króliczku Tupusiu i kamieniach w stawie

— Bajka do czytania —

Króliczek Tupuś mieszkał w małym domku nad stawem. Każdego wieczoru siadał na miękkiej trawie i patrzył, jak słońce chowa się za wzgórzami.

Pewnego dnia tata królik dał mu kilka małych, gładkich kamieni. – Zobacz, co się stanie, gdy wrzucisz je do wody – powiedział z uśmiechem.

Tupuś wziął jeden kamień i rzucił go w sam środek stawu. Plask! Woda zafalowała, a kręgi rozchodziły się coraz dalej. – O, fale! – zawołał zachwycony.

Kolejny kamień poleciał jeszcze dalej. Tym razem kręgi były większe, a woda plusnęła głośniej. Kaczka Karolinka, która pływała obok, zakwakała wesoło.

Tupuś rzucał kamienie jeden po drugim. Każdy tworzył inny wzór na wodzie. Jeden robił małe kręgi, drugi duże, a trzeci – prostą linię, gdy kamień odbił się od powierzchni.

Nagle Tupuś zauważył, że od każdego rzutu woda zmienia się na chwilę. – Nawet mały kamień robi różnicę – szepnął, patrząc na fale, które powoli znikały.

Wieczorem tata powiedział: – Każdy twój rzut był jak dobry uczynek. Nawet maleńki może wywołać piękne kręgi dobroci. Tupuś uśmiechnął się i przytulił do taty.

Nastała noc. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Staw stał się gładki jak lustro, a Tupuś w swoim łóżeczku słyszał tylko cichy szmer wody. Zamknął oczy i pomyślał: – Jutro znów będę rzucał kamienie... ale teraz pora spać. I tak zasnął, a księżyc srebrzył się nad stawem.