Rycerz i smok, który bał się zmroku

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie, gdzie słońce chowało się za pagórkami, mieszkał mały rycerz Leon. Miał on lśniącą zbroję i odważne serce, choć jeszcze nigdy nie spotkał smoka. Pewnego wieczoru, gdy księżyc już wstał, usłyszał ciche pochlipywanie dochodzące z lasu.

Leon wziął swoją latarenkę i poszedł w stronę dźwięku. Wśród drzew siedział mały, zielony smok – miał łuski jak listki, a z nozdrzy wydobywały się małe kłęby dymu. Pochlipywał i ocierał łzy swoją długą szyją.

– Czemu płaczesz, mały smoku? – zapytał Leon, siadając obok.

Smok westchnął. – Boję się zmroku – wyszeptał. – Gdy robi się ciemno, wszystkie cienie wydają mi się ogromne. Nie mogę zasnąć.

Rycerz uśmiechnął się pod przyłbicą. – Wiesz co? Kiedy ja się boję, patrzę w gwiazdy. One zawsze dają tyle światła, że żaden cień nie jest straszny. Chcesz popatrzeć razem ze mną?

Smok kiwnął głową i spojrzał w niebo. Leon zapalił swoją latarenkę, a jej ciepłe światło tańczyło po łuskach smoka. Razem liczyli gwiazdy: jedna, dwie, trzy… aż zapomnieli o strachu.

– Dziękuję, rycerzu – powiedział smok, ziewając. – Już nie czuję się samotny. – Leon nakrył go swoim płaszczem, a smok zwinął się w kłębek.

Cicho, cichutko. Wiatr pogłaskał gałęzie, a księżyc uśpił chmury. Leon i smok zasnęli razem, otuleni blaskiem gwiazd. I od tamtej pory każda noc była dla nich przygodą, a nie strachem.

A ty, mój mały rycerzu, już śpisz? Zgaś światło i pozwól, by przyśniły ci się spokojne noce pełne przyjaźni. Dobranoc.