Bajka o rycerzu i zaczarowanym jabłku

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, za wysokimi górami i zielonymi łąkami, mieszkał mały rycerz o imieniu Leon. Leon miał dopiero dwa lata, ale nosił już srebrną zbroję, która błyszczała w słońcu jak krople rosy.

Jego ulubioną zabawą było galopowanie na drewnianym koniku po ogrodzie zamkowym. Ale pewnego dnia, gdy biegał wśród kwiatów, usłyszał cichutki płacz. To była mała wróżka, która utknęła pod wielkim, czerwonym jabłkiem.

Rycerz Leon zatrzymał się i zapytał: „Wróżko, dlaczego płaczesz?” Wróżka odpowiedziała: „Jabłko spadło z drzewa i nie mogę go podnieść. Jest za ciężkie!”

Leon pomyślał przez chwilę, a potem powiedział: „Nie bój się, pomogę ci!” Nachylił się, wziął jabłko w swoje małe rączki i z całej siły podniósł je do góry. Jabłko było takie duże jak jego głowa!

Wróżka uśmiechnęła się i podziękowała: „Jesteś bardzo dzielny, mały rycerzu!” Leon poczuł się dumny, bo zrozumiał, że prawdziwa odwaga to pomaganie innym, nawet gdy jest się małym.

Potem wróżka machnęła swoją różdżką i jabłko zamieniło się w złotą gwiazdkę. „To dla ciebie, za twoje dobre serce” – powiedziała. Leon wziął gwiazdkę i przykleił ją do swojej zbroi.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł na niebo, Leon położył się w swoim małym łóżeczku. Gwiazdka na zbroi świeciła cichutko, a on zamknął oczy i pomyślał: „Dziś byłem prawdziwym rycerzem”.

Wkrótce sen przyszedł po niego jak miękki kocyk, a mały rycerz zasnął spokojnie, otulony ciepłem swojej przygody. Na niebie świeciły gwiazdy, a jedna z nich – ta najjaśniejsza – mrugała do Leona na dobranoc.