Rycerz Złotego Serca

— Bajka do czytania —

W krainie Srebrnych Wzgórz, gdzie słońce wstawało różowe jak maliny, mieszkał rycerz Zygfryd. Nie był to jednak zwykły rycerz – jego zbroja lśniła nie od złota, ale od życzliwości. Zamiast miecza nosił przy sobie małe pudełeczko z nasionami kwiatów, które sadził tam, gdzie inni widzieli tylko kurz i kamienie.

Pewnego dnia do zamku przybył gończe z wieścią, że w Głębokim Lesie zaginął Królewski Kryształ – kamień, który sprawiał, że w całym królestwie zawsze była wiosna. Bez niego liście żółkły, a ptaki milkły. Król wezwał wszystkich rycerzy, ale żaden nie chciał iść – bali się mroku i tajemniczych szelestów.

Zygfryd jednak spakował swój plecak. Włożył do niego chleb, dzbanek wody, pudełko z nasionami i małą świeczkę. Wsiadł na swojego kucyka, który miał na imię Pędziwiatr, i ruszył w stronę lasu. Po drodze spotkał wiewiórkę, która trzymała w łapkach złamaną gałązkę. – Pomóż mi, rycerzu – pisnęła. Zygfryd wyjął nasionko, włożył je w ziemię i podlewał wodą. Natychmiast wyrosła nowa gałązka, a wiewiórka wskazała mu ścieżkę.

Dalej natknął się na strumień, który płakał, bo kamienie zablokowały mu drogę. Rycerz ułożył je na nowo, tworząc mały mostek. Strumień zaszemrał z wdzięczności i pokazał mu skrót przez łąkę. W końcu, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Zygfryd dotarł do polany, gdzie wśród połamanych drzew leżał Królewski Kryształ.

Ale nie był sam. Obok stał mały smoczek – nie większy od kota – który płakał tak gorzko, że łzy tworzyły kałuże. – Nie mogę latać – szlochał – i boję się ciemności. Zygfryd usiadł obok. – Każdy ma swoje lęki – powiedział ciepło. – Ale razem możemy je pokonać. Wyjął świeczkę, zapalił ją, a blask rozproszył mrok. Smoczek uśmiechnął się, a jego skrzydła zaczęły lekko drżeć.

– To ty jesteś prawdziwym skarbem – powiedział rycerz. – Królewski Kryształ to tylko kamień. Ważniejsze jest to, że pomogłeś mi tu dotrzeć, a ja pomogłem tobie. Smoczek podniósł wzrok i nagle wzbił się w powietrze – jego skrzydła rozwinęły się jak płatki kwiatów. – Dziękuję – zawołał i poleciał w stronę gwiazd.

Zygfryd wziął Kryształ, włożył go do torby i wrócił do zamku. Król był zachwycony, ale rycerz powiedział: – Największym skarbem nie jest ten kamień, ale przyjaźń i dobroć, które spotkałem po drodze. Król skinął głową i kazał zasadzić wokół zamku tysiące kwiatów z nasion Zygfryda. Od tej pory wiosna trwała wiecznie.

Tej nocy Zygfryd położył się na swoim posłaniu, a przez okno wpadały promienie księżyca. Pędziwiatr chrapał cicho w stajni, a smoczek tańczył gdzieś wysoko na niebie. Rycerz zamknął oczy i pomyślał: „Najpiękniejsze sny przychodzą, gdy dzielimy się dobrem”. I zasnął spokojnie, otulony ciszą i gwiazdami.