Bajka o różowym

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, wysoko na niebie mieszkała mała chmurka o imieniu Różynka. Była puszysta, lekka i cała różowa – od czubka głowy po koniuszek ogonka.

Różynka uwielbiała swój kolor. Kiedy świeciło słońce, jej różowa barwa lśniła jak słodka wata cukrowa. Gdy wiał wiatr, tańczyła wesoło, a jej różowe boki falowały jak baloniki na urodzinach.

Pewnego dnia Różynka spytała mamę: – Mamusiu, czy na świecie jest jeszcze więcej różowego? Mama chmurka uśmiechnęła się ciepło: – A dlaczego pytasz? – Bo chcę zobaczyć wszystkie różowe rzeczy!

Różynka wzleciała wyżej i wyżej. Po drodze spotkała żółte słoneczko. – Słoneczko, czy widziałoś gdzieś różowy kolor? – zapytała. – Owszem, o poranku, gdy wschodzę, niebo robi się różowe jak twoje policzki – odpowiedziało słoneczko i mrugnęło promykiem.

Różynka poleciała dalej. Spotkała zielone listki na drzewie. – Listki, znacie może różowy? – Listki zaszeleściły: – Jasne! Wiosną na naszych gałęziach pojawiają się różowe kwiatki. Pachną słodko i są mięciutkie.

Różynka była zachwycona. Nagle zobaczyła coś maleńkiego – różową kokardkę na kapeluszu małej dziewczynki. Dziewczynka szła z mamą i śpiewała piosenkę. Różynka zatańczyła wesoło, a dziewczynka podskoczyła: – Mamo, patrz, ta chmurka jest różowa jak moja kokardka!

Różynka zrozumiała, że różowy jest wszędzie – w kwiatach, w zachodzie słońca, w balonikach i uśmiechach. Każdy kolor jest piękny, a różowy jest właśnie taki – radosny i delikatny.

Wieczorem Różynka wróciła do mamy. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Mama otuliła ją różową mgiełką, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. – Dobranoc, Różynko – szepnęła mama. – Śnij o różowych chmurach i o tym, jak cudownie jest być sobą.