Bajka o Jajku, które chciało być gwiazdą

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej kuchni, na drewnianej desce, leżało sobie Jajko. Było gładkie, białe i okrągłe, ale wcale nie czuło się szczęśliwe.

Jajko patrzyło przez okno na wieczorne niebo. Widziało tam mnóstwo gwiazd, które świeciły jasno i pięknie. „Ach, jakbym chciało być gwiazdą!” – westchnęło cichutko. „Świecić na niebie i być podziwianym przez wszystkich!”.

Obok leżała stara Patelnia, która wszystko słyszała. „Drogie Jajko, każdy ma swoje miejsce i swoje zadanie. Ty jesteś wyjątkowe, bo możesz stać się czymś pysznym i pożywnym.” Jajko jednak nie słuchało. Wciąż marzyło o gwiazdach.

Wtem do kuchni weszła mała Zosia. Zobaczyła Jajko i uśmiechnęła się. „Mamusiu, zrobię dzisiaj jajecznicę! Będzie pyszna!” Jajko poczuło, że coś się dzieje. Zosia ostrożnie wzięła je do rąk.

Jajko zamknęło oczy i nagle… pękło! Żółtko i białko wylądowały na patelni. Zaczęło skwierczeć i bulgotać, a wokół rozszedł się cudowny zapach. Jajko poczuło ciepło i miękkość, a na patelni zrobiło się złociste i puszyste.

Kiedy Zosia położyła jajecznicę na talerzu, Jajko ujrzało swoje odbicie w łyżce. Było złote i piękne, jak małe słoneczko. „Ojej, jestem takie jasne i błyszczące! Jak gwiazda, tylko na talerzu!” – pomyślało z radością.

Zosia zjadła jajecznicę i uśmiechnęła się. „Mniam, jakie pyszne jajeczko! Dziękuję!” Jajko poczuło, że spełniło swoje marzenie – dało komuś radość i siłę. I już nie chciało być gwiazdą na niebie, bo było najjaśniejszą gwiazdą w żołądku Zosi.

Wieczorem, gdy Zosia kładła się spać, spojrzała w okno i zobaczyła prawdziwe gwiazdy. „Dobranoc, gwiazdeczki” – szepnęła. A w kuchni, na desce, leżało nowe Jajko, które też marzyło… ale to już inna bajka.